บทที่ 1262

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ อ๋องหลงซีก็ยิ้มอีกครั้ง

“หวังหยวน เจ้าไม่ต้องพูดสุภาพกับข้าเช่นนี้หรอก ข้าอยากรู้ว่าวันนี้เจ้าเรียกข้ามา เจ้าต้องการทดสอบข้าหรือไม่?”

อ๋องหลงซีพูดอีกครั้ง เมื่อเขาพูดจบก็ทำให้หวังหยวนตกใจอีกครั้ง!

ตาเฒ่าคนนี้ช่างฉลาดนัก!

“ฮ่าฮ่าฮ่า อ๋องหลงซี ท่านช่าง... ทำให้ข้าประหลาดใจนัก!”

“ไม่ผิด วันนี้ข้าต้องการทดสอบท่าน!”

“อ๋องหลงซี ข้าอยากรู้ว่าท่านคิดอย่างไร!”

“ไม่ว่าจะเรื่องทำเพื่อไทเฮาของพวกท่าน ปกป้องเมืองหวงหรือว่าท่านมีความคิดอื่น บอกข้ามาตามจริงเถิด!”

หวังหยวนไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป เมื่อคำพูดนี้หลุดออกจากปากเขา อ๋องหลงซีก็หรี่ตาลง

“หวังหยวนเอ๋ยหวังหยวน เจ้าทดสอบข้าด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเผด็จการ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะโกรธหรือ?”

อ๋องหลงซีพูดพลางยิ้ม

“โกรธหรือ? ข้าไม่กลัวหรอก หากท่านโกรธ ข้าก็จะฆ่าท่านทิ้งเสีย!”

หวังหยวนไม่เสียเวลา ชักปืนคาบศิลาออกมาทันที จากนั้นก็ยิงออกไปด้านข้าง!

กระสุนปืนพุ่งเข้าใส่ไหสุราที่อยู่ไกลออกไปจนแตกกระจาย!

ในระยะประชิดเช่นนี้ อ๋องหลงซีไม่มีทางหลบกระสุนปืนของเขาได้อย่างแน่นอน!

เรื่องเช่นนี้ อ๋องหลงซีก็รู้เช่นกัน!

“ปืนดี ข้ารู้ดีว่าข้าหลบไม่ได้ หากเจ้าต้องการฆ่าข้า เพียงแค่คิดก็ทำได้!”

อ๋องหลงซีหัวเราะจากนั้นจึงพูดต่อ “ไทเฮามีสหายคนสนิทเช่นนี้ ข้ารู้สึกยินดีกับเมืองหวงจริง ๆ!”

หวังหยวนก็หัวเราะเช่นกัน จากนั้นมองอ๋องหลงซีแล้วจึงพูดต่อ

“อ๋องหลงซี ข้ารู้สึกว่าผู้อาวุโสเช่นท่านช่างน่าสนใจนัก!”

“ข้าไม่กลัวว่าพวกท่านจะโกรธหรอก เพราะสิ่งที่ข้าทำ ท่านเองก็ควรจะเข้าใจว่าทำไปเพื่อสิ่งใด!”

“แต่หากท่านโกรธ ข้าก็จัดการได้ง่ายๆ คือฆ่าท่านเสีย เพราะข้าทำสิ่งต่าง ๆ มากมายเพื่อพวกท่าน หากท่านยังจะโกรธกันอยู่ก็เห็นได้ชัดว่าอยากมีปัญหากับข้า!”