บทที่ 1263

เมื่ออ๋องหลงซีกล่าวจบ หวังหยวนก็ต้องตกตะลึงไปครู่หนึ่ง!

ลืมคิดถึงคนผู้หนึ่งไปงั้นหรือ?

ผู้ใดกัน?

เหตุใดเขาจึงนึกไม่ออก?

“อ๋องหลงซี ขอโปรดไขข้อข้องใจด้วย”

ที่หวังหยวนนึกไม่ออกนั้นไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เพียงเพราะเขารู้จักผู้คนในเมืองหวงแห่งนี้น้อยเกินไป!

บุคคลที่ต้องระวังนั้นจะเป็นผู้ใดได้?

อ๋องถูหนานหรือ?

หากเป็นเช่นนั้นจริงก็คงมีแต่เขาเท่านั้น!

“ผู้ที่ต้องระวัง... ก็ยังคงเป็นเจิ้งกุ้ยเหริน!”

เมื่ออ๋องหลงซีกล่าวจบ หวังหยวนก็นิ่งอึ้งไปในตอนแรก แต่สักพักก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า อ๋องหลงซี ต้องกล่าวว่าท่านช่างรอบรู้และมองการณ์ไกลเสียจริง!”

หวังหยวนย่อมเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ!

ปกป้องนาง แต่ก็ต้องระวังนางด้วย!

เพราะว่า...

ยาพิษในร่างกายของไทเฮาเซียวฉู่ฉู่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ดังนั้นทุกคนในวังชั้นในก็ล้วนตกเป็นผู้ต้องสงสัยทั้งสิ้น

จึงจำเป็นต้องระมัดระวังไว้บ้าง!

“เจิ้งกุ้ยเหรินมีความสัมพันธ์อันดีกับไทเฮามาโดยตลอด ทั้งสองเรียกขานกันว่าพี่น้อง ความสัมพันธ์นี้มีรากฐานมาจากสมัยที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีชีวิตอยู่ และก็ยังคงเป็นเช่นนี้มาโดยตลอดหลายปี”

“นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับอันกุ้ยเหรินก็ไม่ค่อยดีนัก จึงเป็นธรรมดาที่จะต้องระแวดระวังเจิ้งกุ้ยเหรินมากที่สุด!”

“นั่นก็หมายความว่าโอกาสที่นางจะลงมือกับไทเฮานั้นน้อยที่สุดด้วย!”

เมื่ออ๋องหลงซีกล่าวจบ หวังหยวนก็เข้าใจ!

เจิ้งกุ้ยเหรินมีความสัมพันธ์อันดีกับไทเฮา ดังนั้นโอกาสของนางจึงย่อมมากกว่า

แต่หากมีความสัมพันธ์อันดีแล้วจะต้องลงมือกระทำเช่นนั้นด้วยหรือ?

แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้ไม่มีใครตอบได้อย่างแน่ชัดไม่ใช่หรือ?