บทที่ 1264

แต่ว่า...

กลับไม่ได้ขัดขวางในทันทีและยังพูดประโยคนี้กับเขาอีก อาจจะมีความหมายอื่นแฝงอยู่!

“อ๋องหลงซี ดูเหมือนว่าท่านจะต้องการทดสอบเจิ้งกุ้ยเหรินเสียแล้ว!”

นั่นคือสิ่งเดียวที่หวังหยวนนึกออก

เมื่ออ๋องหลงซีได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา

“ผู้ที่รู้จักข้าดีที่สุดก็คือหวังหยวนนั่นเอง ถูกต้องแล้ว ข้าจะทดสอบเจิ้งกุ้ยเหรินผู้นี้!”

“จะดูว่าเมื่อถูกอันกุ้ยเหรินใส่ร้าย นางจะใช้วิธีใด!”

“หากนางสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ ก็เป็นที่ชัดเจนว่านางมีพลังที่เราคาดไม่ถึง!”

“หรือนางอาจแอบลงมือโจมตีอันกุ้ยเหรินเพื่อนำสิทธิ์ที่สูญเสียไปกลับคืนมา”

“หรืออาจเป็นไปได้ว่านางไม่มีความสามารถใดเลย และทำได้เพียงร้องไห้คร่ำครวญ!”

แผนการของอ๋องหลงซีย่อมล้ำลึกอย่างไม่ต้องสงสัย!

แม้แต่หวังหยวนก็ยังต้องตกใจ!

จิ้งจอกเฒ่า!

ช่างเป็นจิ้งจอกเฒ่าอย่างแท้จริง!

“ฮ่าฮ่า ผู้ใดก็ตามที่ได้เข้ามาอยู่ในสายตาของอ๋องหลงซีคงจะลำบากไม่น้อย!”

หวังหยวนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ด้วยวิธีเช่นนี้ หากมีปัญหาใด ๆ ก็คงจะถูกเปิดเผยออกมาจนหมด!

อ๋องหลงซีฟังแล้วก็หัวเราะ

“หวังหยวน เจ้าชมข้าเกินไปแล้ว ข้าคิดว่าเรื่องนี้คงจะเกิดขึ้นในอีกไม่นาน เจ้า... จะเข้าวังไปกับข้า หรือว่า...?”

เมื่ออ๋องหลงซีกล่าวจบ หวังหยวนก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แน่นอนว่าต้องเข้าวังไปด้วย!

ในฐานะขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อทั้งสี่ย่อมมีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน เมื่อมารวมตัวกันก็จะสามารถแบ่งแยกและต่อสู้กันได้!

จึงจะสามารถปกป้องชีวิตของเจิ้งกุ้ยเหรินได้!

ในเวลาเดียวกัน หวงฝู่ฉิวก็กำลังรับประทานกลางวันอยู่ที่ตำหนักของเจิ้งกุ้ยเหริน

เจิ้งกุ้ยเหรินเตรียมอาหารอร่อยมากมายด้วยตัวเอง เพื่อให้หวงฝู่ฉิวรับประทาน

“ฉิวเอ้อร์ ไทเฮาไม่อยู่ หากเจ้าอยากเสวยอะไรก็มาบอกน้าได้นะ เข้าใจหรือไม่?”