บทที่ 1265

ไม่นานนักอ๋องทั้งสี่ก็มาถึงตำหนักของเจิ้งกุ้ยเหริน!

สำหรับเรื่องเช่นนี้ หวังหยวนและอ๋องหลงซีทราบความจริงอยู่แล้ว จึงทราบว่าคงไม่มีอันตรายใดแก่ไท่จื่อมากนัก จึงไม่ได้กังวลนัก!

แต่กลับเป็นอ๋องเจิ้นตงที่แสร้งทำเป็นกังวล!

ส่วนอ๋องถูหนานนั้นกังวลมากอย่างแท้จริง จนเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ!

เจิ้งกุ้ยเหรินนั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือด รู้สึกกังวลยิ่งนัก!

ส่วนอันกุ้ยเหรินพ่นลมหายใจเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความร้ายกาจ!

“วันนี้เป็นวันแรกที่ข้าได้พบหน้ากุ้ยเหรินทั้งสอง ข้าคือหวังหยวน ขอถวายบังคม”

ขณะนี้หวังหยวนพูดขึ้นแล้วมองดูพวกนางทั้งสอง ขณะประสานมือโค้งคำนับ

อันกุ้ยเหรินได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที

“ได้ยินกิตติศัพท์ของท่านหมิงถันมานานแล้วว่ามีสติปัญญาล้ำเลิศ ครั้นได้พบเจอเช่นนี้ก็ช่างน่าทึ่งนัก”

อันกุ้ยเหรินพูดอย่างสุภาพ ส่วนเจิ้งกุ้ยเหรินก็ฝืนใจยิ้ม

“ขอถวายบังคมท่านอ๋องเป่ยหลิงเพคะ”

ใบหน้าของเจิ้งกุ้ยเหรินแฝงไปด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน แตกต่างจากอันกุ้ยเหรินที่แฝงไปด้วยความแข็งกร้าว

กระนั้นหวังหยวนก็ไม่ได้ตัดสินว่าเจิ้งกุ้ยเหรินเป็นผู้ที่อ่อนแอไร้พิษสงจากเพียงการกระทำนี้!

ตรงกันข้ามคือผู้ที่เก่งในการซ่อนเร้นตนเองต่างหากที่น่ากลัวที่สุด!

ส่วนผู้ที่ไม่รู้จักซ่อนเร้นตนเองอย่างอันกุ้ยเหรินนั้นจัดการได้ง่ายที่สุด!

ขณะนั้นเองหมอหลวงก็เดินเข้ามา

“ตรวจแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องทั้งสี่และพระสนมทั้งสอง”

หมอหลวงสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าแฝงไปด้วยความวิตกกังวล

“เกิดเหตุอะไรขึ้น? ไท่จื่อท้องปวดขึ้นมาได้อย่างไร?”

อ๋องเจิ้นตงถามขึ้นทันที หมอหลวงได้ยินดังนั้นจึงตอบว่า “ไท่จื่อเสวยยาพิษเข้าไป จึงเป็นเหตุให้ปวดท้องพ่ะย่ะค่ะ”

“กระนั้นก็ดี ยาพิษนี้ไม่อาจทำอันตรายแก่พระชนม์ชีพได้ เพียงแต่จะทำให้ปวดท้องเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”