บทที่ 1266

เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “จริงอยู่ เรื่องนี้ต้องจัดการแก้ไขให้เรียบร้อย!”

“เจิ้งกุ้ยเหริน พวกเราทั้งสี่เป็นขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อแทน แม้จะไม่อาจปกครองวังชั้นในได้ แต่ก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเรื่องของวังชั้นในได้เช่นกัน!”

“บัดนี้ไท่จื่อประชวรเช่นนี้ เจ้าก็ไม่อาจปฏิเสธการต้องโทษได้ เรื่องนี้ต้องอธิบายให้ชัดเจน!”

เมื่ออ๋องเจิ้นตงพูดจบก็มองไปยังหวังหยวน

“อ๋องเป่ยหลิง ท่านเห็นว่าอย่างไร?”

อ๋องเจิ้นตงถามหวังหยวนตามตรง หวังหยวนได้ฟังแล้วจึงกะพริบตา

“เรื่องนี้... เป็นเรื่องภายในวังชั้นใน แม้ข้าจะเป็นขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อ แต่แท้จริงแล้วหน้าที่ของข้าคือป้องกันไม่ให้ต้าเย่และต้าเป่ยรุกรานเมืองหวง ส่วนเรื่องภายในวังหลวง ข้าไม่ประสงค์จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากเกินไป”

“แต่ว่า... เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องสืบสวนอย่างละเอียด”

“เราจะไม่อาจกล่าวโทษเจิ้งกุ้ยเหรินโดยไม่ยุติธรรมได้ และไม่อาจปล่อยให้ผู้กระทำผิดลอยนวลได้ ไม่ใช่หรือ?”

หวังหยวนพูดเช่นนี้ ก็เป็นการเสนอแนะแนวทางที่เป็นกลาง

เมื่ออ๋องหลงซีได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า

“เรื่องนี้ยังต้องสืบสวนให้แน่ชัด หากเป็นเจิ้งกุ้ยเหรินที่กระทำจริง เรื่องนี้... ก็ต้องอธิบายให้ชัดเจน!”

“การทำร้ายไท่จื่อมีโทษถึงตาย แม้ไท่จื่อจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แต่ข้าคิดว่าอย่างน้อยก็ควรจะถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็น แล้วรอให้ไทเฮาเสด็จกลับมาแล้วจึงค่อยตัดสิน”

ทันใดนั้นอ๋องหลงซีก็พูดขึ้น แล้วกล่าวตัดสินไปตามตรง

เพียงแต่สิ่งที่เขาจะสื่อ ก็คือว่าหากสืบสวนแล้วพบว่าเป็นเจิ้งกุ้ยเหรินที่กระทำจริงจึงจะลงโทษเช่นนี้

เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินดังนั้นจึงพูดเป็นครั้งแรก

“ถูกต้องแล้ว ควรจะเป็นเช่นนี้”

“เจิ้งกุ้ยเหริน เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?”

อ๋องเจิ้นตงมองไปยังเจิ้งกุ้ยเหรินแล้วพูดถามทันที

เจิ้งกุ้ยเหรินสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าแฝงไปด้วยความไม่พอใจ นางจะพูดอะไรได้ ในเมื่อขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อแทนเขาทั้งสี่ตัดสินเช่นนี้แล้ว นางย่อมไม่อาจพูดอะไรได้อีก

“เมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะเชื่อฟังสิ่งที่ขุนนางผู้ช่วยไท่จื่อทั้งสี่ตรัส!”

“เรื่องนี้ขอโปรดพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าด้วย!”