บทที่ 1269

หวังหยวนยกยิ้มจาง แล้วมองไปที่อ๋องหลงซีพลางกล่าวว่า

“ไม่ต้องกังวลหรอก จะไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหว เพราะพวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องลงมือกับเมืองหวง!”

“แม้ว่าไทเฮาเซียวฉู่ฉู่จะไม่อยู่ที่นี่ แต่กองทัพของท่านที่เมืองหวงก็ไม่ได้มีจำนวนลดลงแม้แต่น้อย พวกเขารู้ดี จึง... จะไม่กล้ามาล่วงเกินโดยง่าย!”

“ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าพวกเขาจะอดทนไม่ไหวก็คงจะไม่กล้าเคลื่อนทัพเข้ามาในเขตแดนของเมืองหวงโดยง่ายหรอก!”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบประโยคนี้ อ๋องหลงซีก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”

หวังหยวนก็ไม่ได้ปิดบัง อธิบายว่า

“ง่ายนิดเดียว เพราะดินแดนทั้งเก้าต่างหากคือสิ่งที่พวกเขาหมายปอง เหมือนกับการที่หมานอี๋ในเวลานี้ก่อความไม่สงบเล็กน้อย พวกท่านจะส่งกองทัพไปโดยง่ายหรือ?”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ อ๋องหลงซีก็พยักหน้า คำพูดนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล เมืองหวงและหมานอี๋ต่างก็อยู่นอกดินแดนทั้งเก้าและเป็นดินแดนที่ไม่อุดมสมบูรณ์ พวกเขาคงจะไม่กล้ามาบุกรุกโดยง่าย

แน่นอนว่ายังมีอีกกรณีหนึ่ง นั่นคือเมื่อต้าเย่รวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว พวกเขาต้องการจะรวมแผ่นดินนี้เข้าด้วยกัน พวกเขาจึงจะทำเช่นนั้น!

และสถานการณ์เช่นนั้นก็คงจะไม่เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้น!

“แต่ถึงจะพูดเช่นนั้นก็ยังควรเพิ่มความระมัดระวัง”

หวังหยวนกล่าว อ๋องหลงซีฟังแล้วก็พยักหน้า

“วางใจเถิด ข้าจะคอยเฝ้าระวังอย่างดี!”

อ๋องหลงซีกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หลังจากที่อ๋องหลงซีจากไป หวังหยวนก็นวดหว่างคิ้วตนเองแล้วถอนหายใจ

“พี่หยวน จดหมายจากภรรยาทั้งสามของท่านมาแล้ว”

ในเวลานี้เกาเล่อเดินเข้ามา แล้วหยิบจดหมายที่ปิดผนึกสามฉบับออกมาส่งให้

หวังหยวนเปิดอ่านทีละฉบับ ใจความที่สื่อมานั้นก็สอดคล้องกันเกือบทั้งหมด โดยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับว่าเขาอยู่ที่ใด กำลังทำอะไรและจะกลับมาเมื่อใด!

“พี่หยวน ให้ภรรยาทั้งสามของท่านติดตามท่านมาดีหรือไม่?”

เกาเล่อพูดขึ้นมาทันใด