บทที่ 1279

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด เมื่อหวังหยวนตัดสินใจแล้วก็ไม่ได้เก็บมาคิดมากอีก

ความคิดของเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่วังหลวง

เพราะเจิ้งกุ้ยเหรินยังคงถูกกักบริเวณระหว่างการสอบสวน!

เพียงแต่ว่าอ๋องหลงซียังไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ในช่วงนี้ เจิ้งกุ้ยเหรินผู้นี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยเช่นกัน!

เรื่องนี้อ๋องเจิ้นตงได้ลงมือใช้กลอุบายหลากหลาย!

ในเวลานี้อ๋องเจิ้นตงได้เรียกหวังหยวน อ๋องหลงซีและอ๋องถูหนานมาประชุมกันทั้งสี่คน เพื่อปรึกษากันว่าจะจัดการกับเจิ้งกุ้ยเหรินอย่างไร

เมื่อหวังหยวนและอ๋องหลงซีได้ยินเช่นนั้นก็สบตากัน แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใดมากนัก

ทันใดนั้นอ๋องเจิ้นตงก็เอ่ยขึ้นว่า

“แม้ว่าข้อเท็จจริงจะยังไม่ชัดเจนนัก แต่... คนข้างกายของเจิ้งกุ้ยเหรินเป็นผู้วางยาพิษด้วยตนเอง แต่หลังจากนั้นก็ได้ฆ่าตัวตาย ข้าคิดว่าเป็นกลอุบายของเจิ้งกุ้ยเหริน ฮึ่ม! ต้องการใช้เรื่องเช่นนี้ปกปิดความผิดของตนเอง คิดจะปิดบังพวกเรา ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝันยิ่งนัก!”

“ดังนั้นตอนนี้เราต้องลงโทษเจิ้งกุ้ยเหรินแล้ว!”

อ๋องเจิ้นตงเอ่ยขึ้นตามตรงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่ออ๋องถูหนานได้ฟังเช่นนั้นก็พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แล้วกล่าวขึ้นทันทีว่า “การคิดร้ายต่อไท่จื่อก็คือความผิดฐานกบฏ แม้ว่าไทเฮาจะไม่อยู่ เราจึงไม่สามารถลงมือจัดการกุ้ยเหรินของฮ่องเต้องค์ก่อนได้ แต่การกักขังไว้เพื่อรอไทเฮากลับมาก็ควรจะทำ!”

อ๋องถูหนานพูดตามเหตุผล เขาไม่ได้สืบสวนเรื่องนี้ และไม่ได้สงสัยอ๋องเจิ้นตง

พูดตามจริงแล้วอ๋องถูหนานเฝ้าคิดถึงแต่เรื่องต้าเย่ คิดแต่ว่าสักวันจะสามารถมุ่งเป้าโจมตีดินแดนทั้งเก้าได้ เขาจึงไม่อยากสนใจเรื่องเช่นนี้เลย!

เพียงแต่ว่าเขาไม่สนใจ แต่ก็ยังมีคนอื่นที่สนใจ!

อ๋องเจิ้นตงใช้ประโยชน์จากความคิดเช่นนี้ของอ๋องถูหนานจึงกล้าพูดเช่นนี้!

แต่เขาพูดเช่นนี้ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะพูดไม่ได้!

อ๋องหลงซีและหวังหยวนสบตากัน ต่างก็มองออกถึงความคิดของอีกฝ่าย

“เรื่องนี้อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่สามารถสรุปได้ว่าเป็นฝีมือของเจิ้งกุ้ยเหริน ดังนั้นเราจึงไม่สามารถรีบลงโทษได้อย่างง่ายดาย”