บทที่ 1280

“อากู่ต๋า หน้าที่ของท่านก็คือการปกป้องชายแดน เรื่องในวังหลวงเกรงว่าท่านคงจะลงมือจัดการไม่ได้ ดังนั้น... พวกเราทั้งสองก็ไม่ต้องมาสร้างความวุ่นวายที่นี่แล้ว ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถิด”

เมื่อพูดจบ หวังหยวนก็หัวเราะแล้วจากไปพร้อมกับอากู่ต๋า

ซึ่งภาพนี้ทำให้สีหน้าของอ๋องเจิ้นตงดูไม่สู้ดีนัก แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องที่ทหารองครักษ์เมืองหวงและองครักษ์เงาต้องสืบสวน หากพวกเขาตรวจสอบไม่ได้ก็เป็นปัญหาของพวกเขา

หวังหยวนและอากู่ต๋าไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบที่นี่ ดังนั้นเมื่อพวกเขาจากไป อ๋องเจิ้นตงจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

“อ๋องหลงซี ท่านตั้งใจจะถ่วงเวลาเรื่องนี้จริงหรือ?”

อ๋องเจิ้นตงเอ่ยถาม อ๋องหลงซีฟังแล้วก็หัวเราะทันที

“อ๋องเจิ้นตง ท่านคิดจริงหรือว่าองครักษ์เงาของข้าจะสืบสวนเรื่องนี้ไม่พบ?”

น้ำเสียงของอ๋องหลงซีเรียบเฉยมาก เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินก็ขมวดคิ้ว หัวใจสั่นสะท้านขึ้นมาทันที!

เพราะประโยคนี้มีความหมายแฝงเร้นอยู่มากมาย!

“อ๋องหลงซี ท่านสืบสวนพบแล้ว เหตุใดจึงไม่ลงโทษอีก? หรือว่ายังต้องการปกป้องเจิ้งกุ้ยเหรินอยู่?”

อ๋องเจิ้นตงยังพูดเช่นนี้อีก อ๋องหลงซีจึงหัวเราะขึ้นแล้วกล่าวว่า “คนที่ข้าปกป้องไม่ใช่เจิ้งกุ้ยเหริน แต่เป็นอันกุ้ยเหรินต่างหาก!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของอ๋องเจิ้นตงก็เปลี่ยนไปทันที!

“ท่าน... ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

หัวใจของอ๋องเจิ้นตงเต้นรัวขึ้นมาทันที หรือว่าองครักษ์เงาจะรู้บางอย่างแล้ว?

อ๋องหลงซียกยิ้ม น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ข้าคิดว่าท่านคงจะเข้าใจคำพูดของข้าดี ข้าหมายความว่าเช่นนั้นนั่นแล”

“ข้าปกป้องอันกุ้ยเหริน เพราะว่าไทเฮาให้พวกนางทั้งสองปกครองวังชั้นในร่วมกันเพื่อถ่วงดุลอำนาจ รักษาความสมดุลในวังชั้นใน”

“อ๋องเจิ้นตง ท่านอย่าได้ยุ่งเกี่ยวเลยจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นมา เกรงว่าจะไม่มีใครช่วยท่านได้!”