บทที่ 1292

อ๋องหลงซีรู้สึกอับอายทันทีเมื่อรู้ตัวว่าถูกมองความคิดออก แต่ก็ยังกัดฟันพูดว่า

“เอ่อ... หวังหยวน ความจริงแล้วเรื่องนี้ควรให้ท่านอ๋องเจิ้นตงไปจัดการเสียมากกว่า จะได้ย้ายเขาออกจากเมืองหลวง เพื่อให้เขาได้ละทิ้งความทะเยอทะยานในใจเสีย!”

“แต่... อ๋องเจิ้นตงผู้นี้ สำหรับเรื่องการบรรเทาทุกข์นั้น กลัวว่าจะทำได้ไม่ดี เขาโหดเหี้ยมไร้ความปรานี เกรงว่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดีนัก เขาอาจจะสังหารประชาชนกลุ่มหนึ่งให้จบเรื่องไปก็เป็นได้!”

ความกังวลของอ๋องหลงซีนั้นสมเหตุสมผลแล้ว เพราะว่าอ๋องเจิ้นตงผู้นี้โหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ!

และอีกอย่างหนึ่ง คือจิตใจเขาพะวงกับเรื่องราวของราชสำนักเมืองหวง หากไปที่หลิงหนานแล้ว เขาก็คงจะไม่สามารถตั้งใจจัดการเรื่องการบรรเทาทุกข์นี้ได้อย่างดี

เกรงว่าเขาจะรีบทำให้จบเรื่อง แล้วทำให้เกิดความอดอยากไปทั่วหลิงหนานเช่นเดิม ซึ่งไม่มีผลดีอะไรเลย

หรือแม้กระทั่งอาจจะยักยอกเงินของอาณาจักรก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ก็คงจะรับไม่ได้!

ส่วนอ๋องหลงซี แม้ว่าเขาจะอยากไป แต่ว่าองครักษ์เงาคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของเมืองหวง หน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาก็คือการปกป้องเมืองหวงไม่ให้เกิดความวุ่นวาย!

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถไปเองได้!

ส่วนอ๋องถูหนานนั้น แม้ว่าจะไม่มีความคิดคดโกงในใจแต่ว่าเขาเป็นนักรบ จึงเกรงว่าจะไม่มีความสามารถในการจัดการเรื่องนี้ได้

ดังนั้นเมื่อคิดไปคิดมา ในที่สุดเรื่องนี้ก็มีเพียงตัวเลือกสุดท้ายเท่านั้นคือ หวังหยวน!

“หวังหยวน เดิมทีข้าไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับเจ้า แต่... ตอนนี้ในเมืองหวง ไม่มีใครมีความสามารถเช่นนี้จริง ๆ!”

“อ๋องเจิ้นตงมีเจตนาแอบแฝง เงินบรรเทาทุกข์ของอาณาจักรมีไม่น้อย หากตกไปอยู่ในมือของเขาก็จบสิ้นแล้ว!”

“เมื่อถึงเวลานั้น หลิงหนานจะสงบลงได้แต่ก็ต้องมีคนตายเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่... รับไม่ได้จริง ๆ!”

“ส่วนอ๋องถูหนานนั้น... แม้ว่าจะมีจิตใจที่บริสุทธิ์ แต่ว่าเมื่อพูดถึงที่สุดแล้ว อ๋องถูหนานก็เป็นนักรบ การทำสงครามนั้นได้ แต่การวางแผนกลยุทธ์ ส่วนการจัดการเรื่องการบรรเทาทุกข์นี้เกรงว่าเขา... จะทำไม่ได้!”

อ๋องหลงซีอธิบาย เขาพูดได้อย่างจริงใจ!

หากจะพูดกันตามความจริงแล้ว คนทั้งสองนี้คงไม่สามารถจัดการได้จริง ๆ!

ดังนั้นอ๋องหลงซีจึงครุ่นคิดแล้วมอบหมายเรื่องนี้ให้กับหวังหยวน!