ตอนที่ 1293
บทที่ 1293
September 18, 2026
หลังจากกล่าวจบอ๋องหลงซีก็เดินจากไป!
ทันใดนั้นเกาเล่อก็รีบรุดเข้ามาพลางอดรนทนไม่ไหวที่จะกล่าวว่า “พี่หยวน เราจะต้องไปบรรเทาทุกข์จริงหรือ?”
หวังหยวนถอนหายใจอย่างหมดหนทาง
“ในเมืองหวงแห่งนี้ล้วนมีแต่ผู้ที่ไม่อาจรับผิดชอบต่อเรื่องใหญ่ได้ ทั้งยังเป็นเรื่องบรรเทาทุกข์ภัยนี้อีก ซึ่งยากยิ่งกว่ายาก!”
“ดังนั้น... อาจเป็นไปได้ว่าข้าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดจริง ๆ”
เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็อดรนทนไม่ไหวที่จะกล่าวว่า “เรื่องบรรเทาทุกข์ภัยของเมืองหวงในแต่ละปี ข้าทราบดีว่าไม่เคยเป็นไปด้วยดีเลยสักครั้ง!”
“อ๋องเจิ้นตงและอ๋องเซ่อเป่ยผู้ล่วงลับต่างก็แย่งกันรับผิดชอบเรื่องนี้มาโดยตลอด”
“เพราะว่าเมื่อใดก็ตามที่เกิดภัยพิบัติ ราชสำนักจะจัดสรรเงินจำนวนมาก พวกเขาทั้งสองจะแบ่งใส่กระเป๋าตัวเองไปถึงห้าส่วน ที่เหลือสองส่วนใช้จ่ายไปกับการเตรียมการบรรเทาทุกข์ และสามส่วนที่เหลือใช้ในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย!”
เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
“สามส่วนหรือ? น้อยเกินไปหรือไม่?”
เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง
“นี่ถือว่าไม่น้อยแล้ว เพราะพวกเขาไม่เคยคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจังเลย ต่างก็คิดว่าเป็นงานที่ทำแล้วได้ผลประโยชน์ จึงแบ่งขนมก้อนนี้กันไปคนละครึ่ง!”
“ข้ายังจำได้ว่าเมื่อครั้งที่อ๋องเจิ้นตงเป็นผู้ดูแลเรื่องบรรเทาทุกข์ภัยในเหลียวอัน ชาวบ้านหลายหมู่บ้านได้ก่อการจลาจล เขาจึงส่งกองกำลังไปสังหารผู้คนเป็นจำนวนมาก!”
“จำนวนคนที่ถูกสังหารน่าจะมากกว่าคนที่อดตายเสียอีก!”
“ส่วนอ๋องเซ่อเป่ยยิ่งเลวร้ายยิ่งกว่า หลังจากที่แสดงละครจบก็สังหารผู้ประสบภัยจำนวนมาก เขาคุมขังคนบางส่วนไว้ และทอดทิ้งคนที่เหลือไว้ในป่ารกร้าง”
“สุดท้ายผู้คนทั้งเมืองก็เหลือเพียงหยิบมือเดียว!”
“ที่น่ารังเกียจยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาตัดขาดการสื่อสารใด ๆ กับราชสำนัก หากมีจดหมายใดพวกเขาก็จะสกัดกั้นไว้!”
“ผู้ใดที่กล้าวิพากษ์วิจารณ์เรื่องบรรเทาทุกข์ภัยก็จะได้รับคำตอบเพียงคำเดียวนั่นคือ ตาย!”
“ดังนั้นเมื่อถึงคราวบรรเทาทุกข์ภัย ผู้ว่าการเมืองและมณฑลต่าง ๆ จึงมักจะต้องตายหรือไม่ก็ยอมร่วมมือด้วย! มีเพียงสองทางเลือกนี้เท่านั้น!”
หลังจากที่เกาเล่อเล่าจบ หวังหยวนก็ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ
เงินบางอย่างควรรับไว้ แต่เงินบางอย่างก็ไม่ควรรับไว้!
นี่เป็นการขัดกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี!
จิตใจของพวกเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างเลยหรือ?
“พี่หยวน ดังนั้น... ครั้งนี้ที่ท่านจะไปบรรเทาทุกข์ภัยจึงต้องระมัดระวังให้มาก!”
เกาเล่อรีบกล่าวเตือน ความกังวลใจในจิตใจยิ่งทวีคูณ