บทที่ 1295

สายตาของหงซาเต็มไปด้วยความดูถูก หวังหยวนผู้นี้ช่างน่าสนใจนัก บังอาจมายั่วโมโหเขาแล้วกล้าเริ่มท้าทายเขาก่อน!

นี่ไม่ใช่การไม่รู้จักประมาณตนหรอกหรือ?

“หวังหยวน หากเจ้าอยู่ข้างในอย่างสงบก็คงจะปลอดภัยกว่านี้มาก แต่เจ้าดันอยากมาต่อสู้กับข้า เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถพอที่จะเอาชนะข้าได้หรือ?”

“ช่างน่าขันสิ้นดี!”

“วันนี้เจ้าต้องชดใช้สำหรับความหุนหันพลันแล่นของเจ้า!”

หงซาระเบิดเสียงหัวเราะ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

เพราะเขากำลังจะทำภารกิจสำเร็จแล้ว!

แต่ทันใดนั้นเอง หวังหยวนก็ถอนหายใจแล้วอดพูดไม่ได้ “คิดอะไรอยู่? แม้ว่าข้าจะสู้เจ้าไม่ได้แล้วอย่างไร?”

“ข้ามีปืน!”

พูดจบ หวังหยวนก็หยิบปืนคาบศิลาออกมา เล็งปากกระบอกปืนสีดำสนิทตรงไปที่หงซา!

ใบหน้าของหงซาซีดเผือดลงในทันที!

สมองของเขาว่างเปล่า!

“เจ้า... เจ้าช่างน่ารังเกียจ!”

เมื่อเขาพูดจบ หวังหยวนก็เหนี่ยวไกปืน!

ปัง——!

กระสุนพุ่งตรงเข้าที่ใบหน้า!

ตายสนิท!

หวังหยวนไม่ได้ไว้ชีวิตเขา เพราะว่าแม้จะไว้ชีวิตไปก็ไม่มีประโยชน์ เขารู้ว่าชายผู้นี้เป็นคนของเซิ่งตงฉยง ไม่ว่าจะไว้ชีวิตหรือไม่ ก็ไม่มีประโยชน์เลย!

ยิ่งไปกว่านั้นคือยังมีหงหยิ่งอีก!

หลังจากฆ่าเขาแล้ว หวังหยวนจึงเดินเข้าไปข้างใน

ในเวลานี้ผู้บุกรุกตายหมดแล้ว เหลือเพียงหงหยิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่!

เพียงแต่ถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้!

เมื่อหงหยิ่งเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ สายตาหม่นหมองของนางกลับสงบราวกับผืนน้ำนิ่ง ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ราวกับว่าสำหรับนางนั้น ความสำเร็จหรือความล้มเหลวไม่สำคัญอีกต่อไป!