บทที่ 1296

เกาเล่อส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง เขาเตรียมใจแล้วหรือ?

เกรงว่าคงไม่ได้เตรียมใจหรอก!

“ดี เช่นนั้นข้าจะบอกแล้วนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่า... หงหยิ่งเป็น... คนของเซิ่งตงฉยง!”

เกาเล่อพูดตามตรง เพียงแค่ประโยคเดียวก็ทำให้เฉินอวิ๋นจื้อตกตะลึง!

เขาตกใจจนนิ่งอึ้งไปหลายวินาที จากนั้นก็หันกลับไปมองบนเตียง แต่ก็ไม่มีใครอยู่ที่นั่น!

ทันใดนั้นสมองของเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที!

ดึกดื่นถึงเพียงนี้แล้ว เกาเล่อมาที่นี่แต่กลับไม่เห็นหงหยิ่ง!

นั่นหมายความว่ามีเหตุผลเดียวเท่านั้น!

นั่นก็คือหงหยิ่ง...

“หงหยิ่ง นาง... นาง... ตายแล้วหรือ...”

เมื่อเฉินอวิ๋นจื้อพูดถามขึ้นมาเขาก็ตัวสั่นสะท้าน!

เขากังวลมาก กลัวมาก!

เขาเป็นห่วงหงหยิ่งจริง ๆ!

แต่ก็กลัว...

ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณชาย

“หงหยิ่งไม่ตาย นางเพียงแค่ได้รับบาดเจ็บ คุณชายก็ไม่เป็นอะไร ข้ามาตามเจ้าเพราะคุณชายให้เจ้าไป ชีวิตของหงหยิ่งนั้น... คุณชายบอกว่าให้ฟังความคิดเห็นของเจ้า”

“เพราะนางเป็นผู้หญิงที่เจ้ารัก...”

หลังจากที่เกาเล่อพูดจบ ใบหน้าของเฉินอวิ๋นจื้อก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด!

หากใครกล้าลงมือกับคุณชาย เขาไม่ลังเลที่จะฆ่าให้ตาย!

แต่คนคนนี้...

เป็นคนที่เขารัก!

เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะจัดการอย่างไร!

ยิ่งไปกว่านั้น...