บทที่ 1297

เมื่อหวังหยวนอธิบายจบลง เฉินอวิ๋นจื้อก็ตกใจขึ้นมาทันที!

แท้จริงแล้ว...

ยังมีเรื่องราวอีกมากมายอยู่เบื้องหลัง!

แต่เขาไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้เลย!

“เหล่าเฉิน ขอโทษจริง ๆ พวกข้าเชื่อใจเจ้าโดยเปิดเผยความลับทั้งหมดให้รู้ แต่จู่ ๆ นางก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างเจ้า แถมยังเป็นคนมีฝีมืออีก พวกข้าจึงจำเป็นต้องระมัดระวังไว้ก่อน ดังนั้น... ไม่ว่าจะเป็นไปเพื่อเจ้าหรือเพื่อตัวนาง พวกข้าจึงคอยเฝ้าระวังมาโดยตลอด”

“ผลลัพธ์ที่ได้กลับตรงกันข้ามกับที่คาดหมาย ข้าเองก็รู้สึกสิ้นหวังเช่นกัน ข้าจับหงหยิ่งได้แล้ว นางเป็นผู้หญิงที่เจ้ารัก เจ้าจะตัดสินอย่างไรก็ได้!”

“หากคำนึงถึงความผูกพันครั้งนี้ ข้าจะให้นางมีชีวิตอยู่ก็ได้!”

“แต่หาก... เจ้ารู้สึกว่านางเป็นศัตรู หลอกลวงความรู้สึกของเจ้ามาตลอด เจ้าจะฆ่านางก็ได้!”

“ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจเช่นไร พวกข้าก็จะยอมรับ!”

“ที่ข้าไม่ฆ่านางทันที ก็เพราะไม่ต้องการให้เจ้าและข้ามีความขัดแย้งกันในใจ!”

“เพราะเจ้าเป็นดั่งพี่น้องของข้า ข้ามองเจ้าเป็นเหมือนน้องชายแท้ ๆ ข้าหวังให้เจ้ามีความสุข!”

“ดังนั้นเจ้าจะเลือกทางใดก็ได้! อย่าได้รู้สึกเป็นภาระเลย!”

หวังหยวนตบไหล่เฉินอวิ๋นจื้อ ตอนนี้เฉินอวิ๋นจื้อหลั่งน้ำตาออกมา!

เขาไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน แต่เมื่อได้รู้ในตอนนี้ นอกจากความสะเทือนใจแล้วยังรู้สึกซาบซึ้งใจด้วย!

หวังหยวนได้ทำเพื่อเขามากมายถึงเพียงนี้...

เกิดกว่าที่เขาจินตนาการได้จริง ๆ!

“ข้า... ข้า...”

เฉินอวิ๋นจื้ออ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี

“เอาเถิด เข้าไปหานางเถิด”

หวังหยวนยกยิ้มจางแล้วชี้ไปที่ห้องด้านหน้า ซึ่งหงหยิ่งถูกมัดไว้ที่นั่น

เฉินอวิ๋นจื้อมองไปที่ห้องนั้น ดวงตาของเขาฉายแววสับสน เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไปในห้อง หัวใจของเขาทั้งเจ็บปวดและสับสน!