บทที่ 1301

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ทั้งเฉินอวิ๋นจื้อและหงหยิ่งก็ต่างตกตะลึง

พวกเขาทั้งสองย่อมไม่รู้ว่าหวังหยวนต้องการจะสื่ออะไร แต่ก็ยังพยักหน้า

“เหล่าเฉิน เจ้ากับแม่นางหงหยิ่งยังมีหนทางที่จะเดินโดยไม่จำเป็นต้องตาย”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ หงหยิ่งก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และมองหวังหยวนด้วยความสงสัย

“แม่นางหงหยิ่ง ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าคิดว่าเหตุใดข้าจึงจะปล่อยเจ้าไป เหตุผลก็ยังคงเป็นเหตุผลเดิม เฉินอวิ๋นจื้อเป็นพี่น้องของข้า ข้าหวังให้พี่น้องของข้ามีความสุข”

“หากวันนี้เจ้าไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อพี่น้องของข้า พูดตามตรงข้าก็จะฆ่าเจ้า แม้ว่าพี่น้องของข้าจะเกลียดข้า ข้าก็ไม่สนใจ”

“แต่ข้าเห็นได้ว่าเจ้าเองก็มีความรู้สึกต่อพี่น้องของข้า ดังนั้นข้าจึงคิดว่าควรจะต่อสู้เพื่อพวกเจ้าทั้งสอง!”

“สิ่งที่เจ้ากังวลก็คือตระกูลเซิ่ง”

“ผู้ที่ตระกูลเซิ่งส่งมาในครั้งนี้ตายหมดแล้ว ไม่มีใครรอดชีวิต ดังนั้นความเป็นความตายของเจ้าจึงไม่มีใครรู้!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ หงหยิ่งก็ตกใจแต่ก็ยังคงลังเล

“ข้า... ข้า...”

นางต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ส่วนหวังหยวนยกยิ้ม

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรหรอก ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าคิดว่านี่เป็นการทรยศต่อเซิ่งตงฉยง พูดตามตรงคือไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา เจ้าทำได้ดีแล้ว เจ้าคู่ควรกับเขาแล้ว ดังนั้นไม่ต้องแบกรับภาระมากเกินไปเลย”

“และตอนนี้เจ้าต้องการทำเพื่อตัวเองบ้างหรือไม่!”

“เจ้าต้องการใช้ชีวิตอยู่อย่างหวาดกลัวต่อไป หรือว่าต้องการเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย ตื่นนอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น และเข้านอนตอนพระอาทิตย์ตก”

“หากเจ้าต้องการ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้!”

หวังหยวนมองหงหยิ่งแล้วถามประโยคนี้!

เมื่อหงหยิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่าน...ท่านสามารถช่วยข้าได้จริงหรือ?”

หงหยิ่งต้องการชีวิตเช่นนั้นจริง ๆ!

“แน่นอน เหล่าเฉิน เจ้าพานางไปที่หมู่บ้านต้าหวังเถิด”

หวังหยวนพูดทันที เมื่อเกาเล่อได้ฟังดังนั้นก็ตกใจ!

“หมู่บ้านต้าหวัง คุณชาย... นาง... อย่างไรเสียก็...”

เกาเล่อไม่ได้พูดจนจบ แต่ความหมายก็ชัดเจน!