บทที่ 1302

พูดตามตรงว่าเมื่อได้ยินหวังหยวนบอกว่าจะไม่ฆ่านาง เพราะเห็นแก่ความเป็นพี่น้องกับเฉินอวิ๋นจื้อ!

นางไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็ยังไม่ค่อยเชื่อ!

แต่ตอนนี้...

นางเชื่อแล้ว!

เขาจะให้นางไปที่หมู่บ้านต้าหวัง ที่นั่นไม่ใช่ดินแดนของเขาหรอกหรือ?

นางเป็นยอดฝีมือ แม้ว่าเฉินอวิ๋นจื้อจะแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็ไม่คุ้นเคยกับทักษะการต่อสู้ของนาง หากนางตั้งใจจะจัดการกับหวังหยวนและคนอื่น ๆ อันที่จริงก็มีโอกาสมาก!

แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังพูดเช่นนี้อีก แสดงให้เห็นว่าเขาคิดอย่างไร!

“ท่าน... ท่านไม่กลัว... ว่าข้าจะทำร้ายท่านหรือ?”

หงหยิ่งตกใจและอดไม่ได้ที่จะถาม

หวังหยวนหัวเราะและอดไม่ได้ที่จะตอบว่า “กลัวสิ แน่นอนว่ากลัว”

“ในเมื่อกลัว แล้วเหตุใดจึงมีเมตตากับข้าเช่นนี้ หากข้าทำให้ท่านผิดหวังล่ะ?”

หงหยิ่งถามขึ้น

หวังหยวนได้ยินเช่นนั้นก็เพียงแค่ยิ้มแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวังหรอก เจ้าทำให้ตัวเองผิดหวังต่างหาก!”

“หากเจ้าฆ่าข้า ฆ่าพวกข้าทุกคน สิ่งที่เจ้าจะได้รับก็คือชีวิตแบบเดิม หรือแม้แต่เจ้าฆ่าข้าแล้ว เจ้าก็ออกจากหมู่บ้านต้าหวังไม่ได้ และเจ้าจะต้องตาย!”

“ทั้ง ๆ ที่สามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อยู่กับคนที่เจ้ารักได้ แต่เจ้ากลับไม่ยอมทำเช่นนั้น กลับยืนกรานจะฆ่าข้าให้ได้ ไม่เหลือทางให้ตัวเอง นั่นก็เป็นทางเลือกของเจ้าเองแล้ว!”

“ข้าสามารถพูดได้เพียงว่าหากทำให้คนอื่นผิดหวังก็เพียงแค่ขอโทษ แต่... หากเจ้าทำให้ตัวเองผิดหวัง นั่นคือเรื่องที่น่าผิดหวังที่สุด!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ หงหยิ่งก็ตกใจทันที!

ทำให้ตัวเองผิดหวังหรือ?

นาง...

ไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน!

“เอาล่ะ ข้าพูดจบแล้ว พวกเจ้าเลือกเองเถิด หากยังอยากจะตายกันอีก ข้าก็จะไม่ขัดขวาง”

“เหล่าเฉิน เราเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจอย่างไร ข้าก็จะไม่ว่าอะไร ข้าเพียงหวังให้พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกันก็เพียงพอแล้ว”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ให้เกาเล่อแก้เชือกให้หงหยิ่ง!