บทที่ 1303

ขณะนี้ หวงเจียวเจียวและหวังหยวนกำลังนอนอยู่บนเตียง หวงเจียวเจียวถามด้วยรอยยิ้ม

“สามี วันนี้ท่านช่าง... มีเมตตาเหลือเกิน”

หวงเจียวเจียวพูดจบ หวังหยวนก็นิ่งอึ้งไปก่อนถามว่า

“เป็นอะไรไป? เจ้าจะว่าข้าเสแสร้งหรือไร?”

หวงเจียวเจียวรีบส่ายหน้า “ไม่ ไม่ ไม่ คนอื่นอาจเสแสร้ง แต่สามีไม่เคยเป็นเช่นนั้น!”

“สิ่งที่ท่านพูด ท่านย่อมทำได้เสมอ... ข้า... ซาบซึ้งใจนัก”

หวงเจียวเจียวหน้าแดง ซบลงบนอกของหวังหยวน

“หืม แม่ตัวแสบ คืนนี้ยังไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำเลยไม่ใช่หรือ? สามีมาแล้ว!”

หวังหยวนเห็นหวงเจียวเจียวเป็นเช่นนี้ก็กระโจนเข้าใส่นางทันที

ในขณะนี้ความสุขสมล่องลอยไปทั่วทั้งห้อง เสียงแห่งความสุขก็ดังไปทั่ว

“โอ๊ย... เมื่อวานนี้เพิ่งจะ...”

หวงเจียวเจียวจะสู้ แต่ไม่นานก็พ่ายแพ้!

คืนนี้จะเป็นค่ำคืนแห่งความหฤหรรษ์โดยแท้!

นอกจากทั้งสองแล้ว หงหยิ่งและเฉินอวิ๋นจื้อที่อยู่ในห้องก็กำลังเร่าร้อน!

“เรา... เป็นสามีภรรยากันแล้ว...”

“คืนแต่งงานยังไม่ได้เข้าหอ... วันนี้จึง...”

เฉินอวิ๋นจื้อกอดหงหยิ่งแล้วพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา

หงหยิ่งไม่ลังเลเลย การต่อสู้ระหว่างทั้งสองครั้งนี้หนักหน่วงกว่าของหวังหยวนเสียอีก!

เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้ฝึกวรยุทธ์ที่เข้าร่วมศึกในขณะนี้!

เตียงถึงกับทรุดลงมา!

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เฉินอวิ๋นจื้อและหงหยิ่งก็ออกจากที่นี่ไป

เพียงแต่หงหยิ่งหน้าแดง เมื่อเห็นร่องรอยจากการทำศึกของทั้งสองเมื่อคืนนี้ ก็หยิกเฉินอวิ๋นจื้ออย่างแรง