บทที่ 1304

เมื่อเจ้ากระทรวงกรมพระคลังจ้าวจือจิ้งพูดเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็แฝงไปด้วยความลังเล

หวังหยวนมองเขาและพูดว่า “ใต้เท้าจ้าว จะไม่มีใครกล้าคิดร้ายกับเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยหรอกใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวจือจิ้งก็ถอนหายใจ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เรื่องเช่นนี้พูดยากพ่ะย่ะค่ะ...แต่เมื่อมีท่านอ๋องเสด็จมาด้วยก็คงไม่มีใครกล้าแตะต้อง”

“แต่ว่า...หลิงหนานมีเศรษฐีอยู่มากมาย นายอำเภอในท้องถิ่นก็อยู่ห่างไกลจากราชสำนัก และพวกเขาก็มีกำลังคนมากมาย ดังนั้น... จึงไม่ง่ายนักที่จะจัดการ!”

สิ่งที่จ้าวจือจิ้งกังวลก็คือเรื่องนี้!

หากเงินนี้สามารถแจกจ่ายกระจายออกไปสู่มือของผู้ประสบภัย ก็สามารถแก้ไขปัญหาได้!

แต่กลัวว่า...

หลายคนจะไม่ยอมทำงาน!

เพราะเมื่อไม่เห็นผลประโยชน์ก็ไม่ยอมทำงาน!

หวังหยวนก็เข้าใจดี จึงพยักหน้าแล้วยกยิ้ม

“เข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าบางงานจะไม่ง่ายนักที่จะดำเนินการ”

“เช่นนั้นดีแล้ว เอาเงินช่วยเหลือของเราออกมาหนึ่งในสามก่อน แล้วให้แก่เจ้าเมืองและเศรษฐีในท้องถิ่น บอกพวกเขาว่าจะมีเงินช่วยเหลือเพิ่มเติมในภายหลัง และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะมีผลประโยชน์!”

“ให้พวกเขาช่วยเราจัดการเรื่องนี้ก่อน ให้ช่วยแก้ไขปัญหาเร่งด่วนของผู้ประสบภัยเหล่านี้ก่อน!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ จ้าวจือจิ้งก็อึ้งไป

เดิมทียังนึกว่าหวังหยวนมีความสามารถเสียอีก แต่สุดท้าย...

ก็ยังเป็นเช่นนี้อีกหรือ?

ใช้เงินปูทางหรือ?

ฮ่าฮ่า...

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจือจิ้งไม่ได้เอ่ยคำใดอีก เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตอบกลับไปอย่างเฉยเมย