บทที่ 1308

เมื่อหวังหยวนพูดจบ หลี่ว์ไฉหลิงก็รีบพยักหน้า

“ดี ดี ดี ไปที่จวนเจ้าเมืองกันเดี๋ยวนี้เลย ไปกันเถิด!”

หลี่ว์ไฉหลิงเดินนำหน้า ทั้งสามสบตากันแล้วมองเห็นรอยยิ้มเยาะหยันในดวงตาของอีกฝ่าย

หวังหยวนและคณะก็กลับขึ้นรถม้าแล้วหัวเราะ

“คนเหล่านี้ก็มีดีเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวงเจียวเจียวก็ถามว่า “สามี คนเหล่านี้น่าจะรับมือยากใช่หรือไม่?”

เกาเล่อก็กล่าวว่า “คนหน้าเนื้อใจเสือนั้นยากจะรับมือที่สุด คนเหล่านี้สมแล้วที่เป็นหนอนบ่อนไส้ของหลิงหนาน!”

หวังหยวนไม่สนใจเลย เขากล่าวอย่างเฉยชาว่า “วางใจเถิด ข้ามีวิธีรับมือกับคนเช่นนี้!”

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ ทางด้านหลี่ว์ไฉหลิงและพรรคพวกก็กำลังหัวเราะเช่นกัน

“เห็นหรือไม่? ท่านอ๋องอะไร เจ้ากระทรวงอะไร เมื่อเจอพวกเราแล้วก็ยังต้องเกรงใจอยู่ดี!”

“ถูกแล้ว พวกเขาก็รู้ว่าที่นี่คือหลิงหนาน ไม่ใช่พระราชวังเมืองหวง ถ้าต่อต้านพวกเราก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”

ทั้งสองพูดเช่นนี้ แต่หลี่ว์ไฉหลิงกลับขมวดคิ้ว เขาคิดเสมอว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด

หวังหยวนและจ้าวจือจิ้งให้ความรู้สึกเป็นมิตรมากเกินไป!

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพียงแค่เก็บความคิดนี้ไว้ในใจ

ไม่นานก็มาถึงจวนเจ้าเมือง หวังหยวนถูกพวกเขาพาเข้าไปในห้องโถงแล้วจัดให้นั่งที่นั่งประธาน

“ท่านอ๋อง ใต้เท้าจ้าว ที่นี่คือที่พักของพวกท่านในช่วงนี้ พวกท่านว่าเป็นอย่างไร?”

เมื่อหวังหยวนได้ยินคำถามนี้ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่มีปัญหา ขอบคุณนะใต้เท้าหลี่ว์”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ หวังหยวนก็พูดต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “ทุกท่าน เราเดินทางมาในครั้งนี้ เชื่อว่าพวกท่านคงรู้ดีแล้วว่าเป็นการมาเพื่อการบรรเทาทุกข์จากราชสำนัก”

“พวกข้าเข้าใจปัญหาของหลิงหนานดี ดังนั้นข้าจึงอยากจะสอบถามว่าพวกท่านทั้งสามที่อยู่ที่นี่ตลอด มีแนวทางที่ดีอะไรบ้างหรือไม่?”

เมื่อหวังหยวนพูดเช่นนี้ก็มีความตั้งใจที่จะทดสอบอย่างชัดเจน