บทที่ 1309

ก่อนที่หลี่ว์ไฉหลิงจะได้พบกับหวังหยวน เขาได้คิดไว้แล้ว!

ว่าอ๋ององค์นี้จะมีวิธีการใด!

แน่นอนว่าวิธีการนั้นมีเพียงสองทาง!

ทางแรกคือทำเรื่องนี้ให้ถูกต้องตามระเบียบ และจัดการอย่างยุติธรรมโดยปราศจากข้อสงสัยใด ๆ!

ใช้มาตรการที่เด็ดขาดและเข้มงวดกับพวกเขาอย่างจริงจัง ไม่ยอมละเว้น แม้แต่เม็ดทรายก็ไม่ยอมให้หลุดรอดไปได้!

แต่ทางเลือกอีกทางหนึ่งนั้นง่ายกว่ามาก!

เขาจะไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก เพราะนี่คือการบรรเทาทุกข์ ไม่ใช่การมาเสวยสุข ที่นี่มีความยากลำบาก คนที่เคยชินกับความสุขสบายอย่างพวกเขาจะทนได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นคือแม้ว่าจะทนได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!

หวังหยวนเป็นคนฉลาด ย่อมรู้ว่าการลงแรงแต่ไม่ได้ผลตอบแทนนั้นไม่คุ้มค่า ซ้ำยังอันตรายอีกด้วย จึงไม่สนใจเสียเลย!

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร!

และในตอนนี้หวังหยวนก็บ่งบอกว่าเลือกทางเลือกที่สอง ซึ่งทำให้เขาดีใจมาก!

“ท่านอ๋อง โปรดวางพระทัยได้เลยพ่ะย่ะค่ะ พวกข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน การที่ให้เฉียนทงและโอวหยางซานมารอท่านอ๋องอยู่ที่นี่ก็เป็นเพราะเหตุนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

“พวกเขาทั้งสองเป็นเศรษฐีในท้องถิ่น มีที่ดินมากมายและคนรับใช้จำนวนมาก อีกทั้งพวกเขายังคุ้นเคยกับคนยากไร้เป็นอย่างดี ดังนั้นเมื่อมีพวกเขาอยู่ เรื่องนี้ก็จะสำเร็จได้โดยง่ายดาย!”

หลี่ว์ไฉหลิงกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วไปพาชายทั้งสองคนออกมา!

เมื่อคนทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจจนตัวลอย!

หวังหยวนเผลอยกยิ้มแล้วจึงพยักหน้า

“เช่นนั้นเรื่องนี้ก็คงจะต้องรบกวนพวกท่านแล้ว”

“แต่ว่าในครั้งนี้ผู้ที่รับผิดชอบหลักไม่ใช่ข้า แต่เป็นใต้เท้าจ้าว ข้าเป็นคนที่ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่สนใจสิ่งใดอยู่แล้ว แต่... ใต้เท้าจ้าวได้ร่วมงานกับข้ามาตลอดทาง จะให้ท่านลำบากเปล่า ๆ ก็คงไม่ถูกใช่หรือไม่?”

คำพูดของหวังหยวนนั้นคลุมเครือ แต่พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่า จะฟังไม่เข้าใจได้อย่างไร!

ความหมายในคำพูดนั้นง่ายมาก นั่นคือเขาไม่ต้องการและไม่สนใจผลประโยชน์ แต่ก็ต้องหาให้จ้าวจือจิ้งด้วย!

เมื่อหลี่ว์ไฉหลิงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที