บทที่ 1310

หวังหยวนไม่ได้เดินทางไปด้วย แต่ให้เกาเล่อไปดู

ย่อมต้องมีสถานะที่เหมาะสมสำหรับเกาเล่อ โดยเขาจัดการเรื่องสถานะของเกาเล่อได้ง่ายมาก นั่นคือให้ไปในฐานะนายทะเบียน!

เพื่อบันทึกสถานการณ์ที่นี่!

หลี่ว์ไฉหลิงและพรรคพวกไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ รู้สึกเพียงว่าหวังหยวนคนนี้ไม่เอาใจใส่เลย จึงแค่ให้นายทะเบียนคนนี้ไปดูสถานการณ์ให้

ผู้รับผิดชอบหลักในการบรรเทาทุกข์นี้กลับทำให้พวกเขามีความสุขมาก

“ข้าว่าแล้วว่าหวังหยวนคนนี้จะไม่สนใจพวกเรา คนอย่างเขาไม่สนใจหรอกว่าเมืองหวงจะดีหรือไม่ เพราะเขาเป็นคนต้าเย่”

“ถูกต้องแล้ว เขายึดครองเมืองหลิงได้แล้ว เขาจะสนใจพวกเราไปเพื่ออะไร?”

“แต่ว่าเบี้ยเลี้ยงร้อยละห้าสิบนี้เราจะแบ่งกันอย่างไร?”

ในเวลานี้คนทั้งสามก็มารวมตัวกันปรึกษาหารือ

คนสามคน หากแบ่งให้เท่า ๆ กันก็ได้

แต่...

อาจยังมีคนที่ไม่พอใจ!

หลี่ว์ไฉหลิงย่อมต้องการส่วนแบ่งมากที่สุด เพราะเขาเป็นเจ้าเมือง เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดและสำคัญที่สุด!

ส่วนเฉียนทงและโอวหยางซานก็มองหน้ากัน!

สถานการณ์ของทั้งสองคนนั้นแตกต่างกัน!

เฉียนทงมีเส้นสายมากมายและมีกำลังคนมากมายเพราะมีคนรับใช้และพวกอันธพาลเป็นสมุนเยอะมาก!

การทำเรื่องเช่นนี้ แน่นอนว่าแรงงานเป็นสิ่งสำคัญ!

ส่วนโอวหยางซานนั้นมีที่ดินเยอะ จึงมีคนยากไร้ในมือมาก เกือบครึ่งหนึ่งของคนยากไร้อยู่ในมือของเขา!

ดังนั้น...

หากจะลงมือแก้ปัญหาจริง ๆ แรงงานก็จำเป็น แต่จำนวนคนยากไร้ก็ล้วนเป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน!