บทที่ 1311

ด้วยเงินตราที่ใช้ซื้อทางสะดวก จึงทำให้การทำงานเป็นไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาต่างทุ่มเททำงานกันอย่างเต็มที่!

ในเวลาไม่นาน ขบวนเสบียงบรรเทาทุกข์ชุดแรกก็ถูกแจกจ่ายไปจนหมดสิ้น!

อย่างน้อยก็สามารถบรรเทาความเดือดร้อนในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้!

แม้ว่าจะยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ทั้งหมด แต่ก็ถือว่าบรรเทาไปได้บ้าง หวังหยวนรู้สึกยินดีกับเรื่องนี้

“ช่างเป็นเรื่องที่ง่ายดายเสียจริง ช่วยเราจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้มากมายอย่างง่ายดาย ต้องรู้ไว้ว่าถ้าเราลงมือทำเองคงไม่ง่ายอย่างนี้เป็นแน่!”

“เจ้าว่า... หากพวกเขาช่วยเรา เรื่องการบรรเทาทุกข์ครั้งนี้จะไม่กลายเป็นเรื่องง่ายดายไปเลยหรือ?”

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ พลางนั่งจิบชา ข้างกายเขามีเกาเล่อ จ้าวจือจิ้งและหวงเจียวเจียว ทุกคนต่างก็มีรอยยิ้ม

เพียงแต่รอยยิ้มของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน

จ้าวจือจิ้งยิ้มอย่างเยาะหยันและดูถูก คนผู้นี้ช่างคิดมากเกินไป หากพวกนั้นไม่ได้เห็นแก่เงินแล้วจะช่วยเขาได้อย่างไร?

แต่ในเมื่อตอนนี้ได้ตกลงกับพวกเขาแล้ว ต่อไปชายคนนี้จะทำอย่างไรต่อ?

เขายังอยากจะดูอยู่!

ส่วนเกาเล่อนั้นยิ้มฝืดเฝื่อน แต่ไม่ได้มีท่าทีเยาะเย้ย เพียงแต่กังวลว่าหากพี่หยวนกลับคำ แล้วพวกนั้นรู้ว่าถูกหลอกลวง ก็คงจะไม่ยอมความง่าย ๆ เป็นแน่!

ส่วนหวงเจียวเจียวเพียงแค่ยิ้มเฉย ๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก

“พี่หยวน ต่อไป...ท่านจะทำอย่างไร?”

ในเวลานี้เกาเล่อเอ่ยปากถามขึ้นมา

หวังหยวนยกยิ้มแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ยังไม่ได้คิด”

เมื่อจ้าวจือจิ้งได้ฟังดังนั้นก็ถึงกับงง!

ยังไม่ได้คิด...