บทที่ 1312

เกาเล่อเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่ได้ยินมาอย่างรวดเร็ว หวังหยวนฟังแล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

“เป็นเช่นนี้เอง ดูเหมือนว่า... หากต้องการจัดการพวกเขาจะต้องเริ่มจากปัจจัยภายในของพวกเขาเสียก่อน!”

หวังหยวนหัวเราะ เมื่อจ้าวจือจิ้งได้ยินก็ยิ้มเยาะทันที

ปัจจัยภายในหรือ?

จะทำอะไรได้?

คนทั้งสามนี้รวมตัวกันเพื่อต่อต้านศัตรูร่วมกัน มีทั้งอำนาจและเงิน!

หากต้องการจะเป็นใหญ่ในแถบนี้ จะสามารถโค่นล้มคนทั้งสามนี้ได้หรือ?

เว้นแต่คนทั้งสามนี้จะเป็นคนโง่เขลา!

หวังหยวนเหลือบมองจ้าวจือจิ้ง เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของอีกเขาจึงพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ใต้เท้าจ้าว ท่านอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถิด เหตุใดต้องยิ้มเยาะกันด้วย?”

จ้าวจือจิ้งได้ฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ยิ้มเยาะ เพียงแต่...ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าคนทั้งสามนี้ล้วนไม่ใช่คนโง่ พวกเขาจะแตกแยกกันอย่างง่ายดายได้อย่างไร?”

พวกเขาทุกคนรู้ความคิดของจ้าวจือจิ้งแต่ไม่ได้พูดออกมา

คนทั้งสามนี้ประหนึ่งว่าเป็นหนึ่งเดียวกัน!

หากต้องการแยกพวกเขาออกจากกันคงจะยากเกินไป!

หวังหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า “เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ หากคิดจะทำก็ทำได้!”

“ประการแรกคือเราสามารถวิเคราะห์คนทั้งสามนี้ได้ หลี่ว์ไฉหลิงนั้นเป็นบัณฑิตที่สวมรอยเป็นคนดี มีอำนาจในมือ คุมกองกำลังอยู่หนึ่งพันนาย แต่กองกำลังหนึ่งพันนายนี้ไม่ใช่ของเขา เป็นของราชสำนัก ใช่หรือไม่?”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ พวกเขาก็พยักหน้า

“ส่วนพวกเราก็เป็นคนของราชสำนักเช่นกัน ใต้เท้าจ้าว ท่านเป็นเจ้ากระทรวง ข้าก็ยิ่งเป็นถึงท่านอ๋อง ดังนั้นตำแหน่งของเราจึงสูงกว่าเขา เมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องต่าง ๆ ก็ย่อมง่ายขึ้น!”

เมื่อเขาพูดจบ จ้าวจือจิ้งก็พูดว่า “เรื่องนี้ก็จริงอยู่ แต่... คนหนึ่งพันนายนั้นคงจะไม่ฟังเราโดยง่าย เพราะว่าในมือของเราไม่มีตราพยัคฆ์ ไม่สามารถสั่งการพวกเขาได้”