บทที่ 1313

หวังหยวนเองก็พยักหน้าเช่นกัน เพราะเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสำเร็จ จากนั้นก็กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “แน่นอน แต่ทว่าคนผู้นี้มีความแค้นกับหลี่ว์ไฉหลิง เราน่าจะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้”

“เกาเล่อ เจ้าช่วยนัดเฉียนทงให้ข้าเงียบ ๆ แล้วบอกว่า... ข้ามีเรื่องจะขอให้เขาช่วย!”

หลังจากที่หวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็ไม่รู้ว่าหวังหยวนต้องการทำสิ่งใด แต่ก็รีบไปจัดการทันที!

ตกกลางคืนหวังหยวนรอคอยอยู่ที่เดิม

ส่วนเกาเล่อก็แอบไปที่บ้านของเฉียนทง

ขณะนี้เฉียนทงกินข้าวเสร็จแล้ว และกำลังจะไปเสพสุขที่ห้องของอนุภรรยาสักหน่อย แต่แล้วเกาเล่อก็ปรากฏตัวขึ้นขวางทางเขาไว้

“เอ๊ะ? เจ้าหรือ?”

เฉียนทงตกใจในทันที เกาเล่อจึงรีบกล่าวว่า “ขออภัยด้วย ท่านเฉียน ท่านอ๋องมีเรื่องส่วนตัวบางอย่าง ต้องการให้ท่านช่วยเหลือ ดังนั้น... ข้าจึงได้แอบมาที่นี่ ขอท่านอย่าได้ถือสา”

เมื่อเฉียนทงได้ยินดังนั้นก็กะพริบตา รู้สึกประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

“ให้ข้าช่วยหรือ? ได้เลย บอกมาเถิด ตราบใดที่ข้าช่วยได้ก็ยินดีที่จะช่วย”

เฉียนทงไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากพูดประโยคนี้ เกาเล่อก็กล่าวว่า “ท่านอ๋องของข้าอยากจะพูดคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว ท่าน... มีเวลาหรือไม่?”

เฉียนทงหรี่ตาลงเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าจะต้องไปพบปะพูดคุยกันแต่ก็ยังตอบตกลง

“ไม่มีปัญหา”

กล่าวจบเขาก็พาเฉียนทงแอบไปหาหวังหยวน

หวังหยวนเตรียมสุราอาหารไว้พร้อมแล้ว เมื่อเห็นเฉียนทงก็ยิ้มขึ้นมาทันที

“โอ้ ท่านเฉียน มาเลย มาเลย!”

เมื่อเฉียนทงได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอ๋อง ท่าน... ท่านหมายความว่าอย่างไร เหตุใดถึงได้เตรียมสิ่งเหล่านี้ให้กับข้า คนตัวเล็ก ๆ อย่างข้า... ไม่คู่ควรเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

หวังหยวนยกยิ้มแล้วรีบกล่าวว่า “เอ๊ะ อย่าเกรงใจเลย เมื่อมาพบปะกันเป็นการส่วนตัว จะมาเรียกว่าท่านอ๋องอะไรกัน มันดูห่างเหินเกินไป”