บทที่ 1314

“ความจริงแล้วเงินบรรเทาทุกข์นี้มีทั้งหมดหนึ่งล้านตำลึงทอง เมื่อราชสำนักหักไปครึ่งหนึ่งทันทีก็เหลือห้าแสนตำลึงทอง ตอนนี้ได้จ่ายไปแล้วร้อยละสามสิบ ตอนนี้จึงเหลือเพียงสองแสนตำลึงทองเท่านั้น!”

“เรื่องนี้... เฮ้อ... ข้าก็รู้สึกไม่สะดวกใจจริง ๆ!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ เฉียนทงก็งุนงงไปหมด!

นั่นหมายความว่าเหลือเงินเพียงหนึ่งแสนตำลึงทอง!

หากพวกเขาสามคนแบ่งกันคนละส่วน ก็เท่ากับสามหมื่นกว่าตำลึง!

นี่...

มันยังน้อยกว่าที่พวกเขาหาได้เองเสียอีก!

นี่มันเรื่องล้อเล่นหรือเปล่า!

“ท่านอ๋อง ท่านอย่ามาล้อข้าเล่นนะ นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่?”

เฉียนทงรีบพูดขึ้น ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่ค่อยสบอารมณ์!

หวังหยวนรีบกล่าวว่า “นี่... นี่ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไร มันคือความจริง เฮ้อ... เฉียนทง ข้ามาบอกเจ้าก่อนก็เพราะเห็นว่าเจ้าเป็นคนดี ดังนั้น... ข้าจึงอยากรู้ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรเมื่อรู้เรื่องนี้”

เฉียนทงเป็นคนหยาบคาย เขาหรี่ตาขณะกล่าวว่า “ท่านอ๋อง เรื่องนี้ท่านจะเรียกข้ามาคนเดียวเพื่อเหตุใดกัน ผู้รับผิดชอบเรื่องนี้คือใต้เท้าหลี่ว์ต่างหาก ท่านควรจะบอกใต้เท้าหลี่ว์ให้เรียกมานั่งคุยกันไม่ดีกว่าหรือ?”

เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มจาง แล้วกล่าวว่า “เฉียนทง ความจริงแล้วที่ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่นั้น ข้าไม่ได้ต้องการปิดบังเจ้า ยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ”

เฉียนทงฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ หมายความว่าอย่างไร มีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าเรื่องเงินบรรเทาทุกข์อีกหรือ!

เขาไม่อยากฟังแล้ว และไม่อยากสนใจด้วย!

“ท่านอ๋องมีเรื่องอะไรหรือ?” เฉียนทงถามขึ้นทันที

ในเวลานี้หวังหยวนตอบว่า “ท่านเฉียน คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ ราชสำนักไม่ค่อยพอใจหลี่ว์ไฉหลิงเท่าใดนัก เมื่อเรื่องนี้จบลง เขาก็จะต้องถูกสอบสวน!”

เมื่อเฉียนทงได้ฟังดังนั้นก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ!