ตอนที่ 1315
บทที่ 1315
September 18, 2026
หลังจากที่หวังหยวนพูดประโยคนี้ เฉียนทงก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจึงกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ท่านมีเรื่องอะไรที่อยากจะพูดกับข้าหรือ?”
แม้ว่าจิตใจของเฉียนทงจะจดจ่ออยู่กับเรื่องเงินสำหรับการบรรเทาทุกข์ แต่เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างใหญ่ หากไม่จัดการให้ดี อาจจะทำให้เกิดความโกลาหลได้!
ดังนั้นเขาจึงอยากฟังว่าหวังหยวนจะพูดอะไร!
หวังหยวนจึงกล่าวว่า “ท่านเฉียน อันที่จริงแล้วที่ตามท่านมาในวันนี้ เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือข้าต้องการให้ท่านช่วยทำให้หลี่ว์ไฉหลิงและโอวหยางซานสงบลง เพราะว่าเงินที่สามารถเบิกได้มีเพียงสองแสนตำลึงทองเท่านั้น อีกทั้งราชสำนักยังจะถอดถอนหลี่ว์ไฉหลิงออกด้วย เขามีทหารอยู่ในมือหนึ่งพันนาย เราจึงไม่ต้องการยั่วยุเขา”
“เหตุผลนี้ท่านก็คงเข้าใจดีอยู่แล้ว อย่างไรเสียข้าก็ไม่ใช่อ๋องที่แท้จริงแห่งเมืองหวงของพวกท่าน แต่เป็นเพียงในนามเท่านั้น ที่ให้ข้ามานี้ก็เพราะว่ามีคนต้องการกำจัดข้า”
“ดังนั้นข้าจึงคิดว่าพวกเราควรจะร่วมมือกัน!”
หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เฉียนทงจึงเข้าใจว่าหวังหยวนตามเขามาในวันนี้เพื่ออะไร!
เฉียนทงรู้สึกลังเล เขาไม่ได้ไม่เชื่อหวังหยวน แต่ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูแปลกไปเล็กน้อย!
หวังหยวนก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกได้ง่าย ๆ จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านเฉียน คำพูดของข้า ท่านน่าจะเข้าใจได้ดี ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเองเช่นกัน และในขณะเดียวกันก็เพื่อจัดการเรื่องราวของราชสำนักด้วย”
“ไม่เช่นนั้นก็แน่นอนว่าจะมีคนในราชสำนักไม่พอใจข้า ข้าก็ไม่สามารถที่จะทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้!”
“ก็เพราะเหตุนี้จึงมีคนลดเงินบรรเทาทุกข์จำนวนหนึ่งล้านตำลึงลงไปเหลือเพียงครึ่งหนึ่ง ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
หวังหยวนพูดจบ เฉียนทงก็ครุ่นคิดอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วก็เข้าใจว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ!
การให้หวังหยวนมาที่นี่เพื่อดูแลเรื่องการบรรเทาทุกข์นั้น ปกติแล้วอ๋องอย่างเขาจะมาที่สถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร!
ยิ่งไปกว่านั้นคือการที่ลดเงินจากหนึ่งล้านตำลึงลงไปจนเหลือครึ่งหนึ่งนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้เขาจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ!
อีกอย่างหนึ่งก็คือเรื่องการถอดถอนหลี่ว์ไฉหลิงผู้นี้!
เห็นได้ชัดว่านี่ก็เป็นการแทงข้างหลังเขา!
เมื่อรวมสามเรื่องนี้เข้าด้วยกัน ก็จะเห็นได้ว่าอ๋องที่อยู่ตรงหน้าเขาผู้นี้ก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ดีนักเช่นกัน!
หวังหยวนเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร ก็รู้ในใจว่าเขาคงกำลังชั่งใจอยู่ จึงรีบตีเหล็กตอนร้อนด้วยการพูดว่า