บทที่ 1319

หวังหยวนพูดกับเขาให้เห็นแง่มุมอื่น หลังจากที่พูดจบเช่นนี้แล้ว สีหน้าของหลี่ว์ไฉหลิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

พูดตามจริงแล้วเขาก็เป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง และในใจก็ปรารถนาที่จะเป็นคนดีมาโดยตลอด

แต่ความเป็นจริงไม่อนุญาตให้เป็นเช่นนั้น

บางครั้งความซื่อสัตย์สุจริตและความยุติธรรมก็ไม่สามารถทำให้มีชีวิตอยู่รอดได้

เพียงแต่ว่าความตั้งใจของหวังหยวนที่ทำให้กล่าวออกมาเช่นนั้น คือต้องการบอกให้เขารู้ว่าให้เขาทำสิ่งใดก็ได้ตามใจต้องการ แต่สิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือทำให้ความยากจนในที่แห่งนี้หมดไป!

หลี่ว์ไฉหลิงย่อมปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น แต่ว่า...

ด้วยความที่มีเฉียนทงและโอวหยางซานอยู่ แม้ว่าเขาจะปรารถนาที่จะทำเช่นนั้นแต่ก็ไม่สามารถทำได้!

เพราะทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นอันธพาลที่มีอำนาจในท้องถิ่น!

เขาคงไม่สามารถต่อสู้กับพวกเขาได้!

แท้จริงแล้วในตอนที่เพิ่งเดินทางมาถึงหลิงหนาน เขาปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ของที่แห่งนี้ให้ที่แห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์

แต่ในวันแรกที่เดินทางมาถึงที่นี่ เขาก็ได้รับของขวัญอันล้ำค่าจากเฉียนทงและโอวหยางซาน มีทั้งเงินทองและสตรี

เนื่องจากเขาไม่ได้ต่อต้านจึงจมดิ่งลงไป!

พูดตามจริงแล้วคือเขาไม่ปรารถนาที่จะทำเช่นนี้ แต่ก็ไม่มีหนทางใด เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต่อต้านได้!

ดังนั้น...

จึงค่อย ๆ ตกต่ำลงเรื่อย ๆ

แต่ภายในใจเขาก็ยังคงเป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง มีเรื่องราวสกปรกมากมายที่เขาไม่อยากเห็น ไม่อยากรู้รับ จึงปล่อยให้เฉียนทงและโอวหยางซานเป็นคนจัดการเอง!

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวนเช่นนี้ก็ย่อมสะเทือนใจอยู่บ้าง

“ท่านอ๋อง ในความเป็นจริงแล้วขุนนางผู้ดำรงตำแหน่งใด ๆ ล้วนปรารถนาที่จะสร้างคุณูปการกันทั้งสิ้น เพียงแต่ว่า... บางเรื่องก็อยู่นอกเหนือการควบคุมจริง ๆ...”

หลี่ว์ไฉหลิงนึกถึงเรื่องราวที่ตนได้กระทำลงไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

แท้จริงแล้วต่อให้มีเงินทองกองเป็นภูเขาเงิน แต่แล้วจะทำอย่างไรได้?