บทที่ 1330

แล้วให้คนยกไปทั้งหมดในคราวเดียว!

ต้องใช้คนกว่ายี่สิบคนในการนำอาหารเหล่านี้ไปยังห้องโถง!

เดิมทีอ๋องเจิ้นตงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาคิดว่าแม้จะเป็นอาหารรสเลิศเพียงใด เขาก็เคยกินมาหมดแล้ว จะมีอะไรแปลกใหม่ได้!

แต่เมื่อเห็นว่ามีคนยกอาหารมากมายมาที่ห้องโถง เขาก็รู้สึกงุนงง!

นี่คืออะไร? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!

เมื่อจัดเตรียมอาหารเสร็จแล้ว คนเหล่านั้นก็จากไป หวังหยวนชี้ไปที่หม้อไฟ จากนั้นก็จุดไฟ

ไม่นานนักกลิ่นหอมกรุ่นก็โชยออกมา!

หวังหยวนเตรียมน้ำจิ้มที่ปรุงไว้ล่วงหน้าเสร็จแล้วมาวางให้อ๋องเจิ้นตง และตักมาให้ตัวเองด้วย

“หวังหยวน นี่... นี่คืออะไรหรือ?”

อ๋องเจิ้นตงได้กลิ่นหอมมากแต่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อน!

“นี่เรียกว่าหม้อไฟ วิธีการรับประทานนั้นง่ายมาก เพียงแค่ใส่ของเหล่านี้ลงไปต้มให้สุก แล้วคีบออกมาจุ่มลงในน้ำจิ้มนี้ แล้วก็รับประทานได้เลย!”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็สาธิตให้ดู

ใช้ตะเกียบคีบเนื้อวัวสดหั่นบางที่ยังมีเลือดแดงอยู่ใส่ลงไปในหม้อ ต้มประมาณสิบห้าวินาที จากนั้นก็นำออกมาจุ่มน้ำจิ้มแล้วกินเข้าไป

อ๋องเจิ้นตงตากระตุก วิธีการกินเช่นนี้ค่อนข้าง...

โหดร้าย!

ต้องรู้ว่าเขาไม่เคยกินอะไรเช่นนี้มาก่อน!

นี่คือเนื้อดิบที่ยังมีเลือดสด ๆ อยู่เลย!

“มาเลย ลองชิมดู เมื่อกินแล้วท่านจึงจะรู้ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม อ๋องเจิ้นตงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาทำตามที่หวังหยวนสอนเมื่อสักครู่ จากนั้นลองชิมดู

เดิมทีใบหน้าของเขาดูตึงเครียด แต่เมื่ออาหารเข้าปาก!

สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที!

รสชาติเผ็ดร้อน อร่อยกลมกล่อม และน้ำจิ้มก็มีรสชาติอร่อยเป็นเอกลักษณ์มาก!

ส่วนเนื้อนุ่มมาก!

เพียงแค่เคี้ยวเบา ๆ ก็แทบละลายในปาก!

“อืม... อร่อย!”

ดวงตาของอ๋องเจิ้นตงเป็นประกาย!