บทที่ 1331

หวังหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า “อ๋องเจิ้นตง หากท่านชื่นชอบ ข้าจะมอบเครื่องปรุงรสให้ท่าน เมื่อใดที่ท่านปรารถนาจะกินก็สามารถปรุงเองได้”

อ๋องเจิ้นตงพยักหน้ารับโดยพลัน!

“ช่างมีน้ำใจยิ่งนัก!”

ทั้งสองกินอาหารร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย!

โดยเฉพาะอ๋องเจิ้นตงที่ไม่เคยลิ้มรสอาหารเหล่านี้มาก่อนจึงยิ่งตื่นเต้นมาก!

เมื่อกินอาหารปิ้งย่างเสร็จแล้ว ทั้งสองก็ยังกินอาหารอื่น ๆ ไปอีกมากมาย ด้วยความรู้สึกราวกับว่าได้ลิ้มรสอาหารทิพย์จากสวรรค์!

ขณะที่กินอยู่นั้น อ๋องเจิ้นตงก็หาหัวข้อสนทนามาพูดคุย เพราะคงจะไม่เหมาะสมนักหากจะนั่งดื่มกินกันเฉย ๆ ใช่หรือไม่?

ด้วยเหตุที่ดื่มไปก็คุยไปด้วย จึงดื่มได้ไม่มากนัก!

ดังนั้นอ๋องเจิ้นตงจึงมองไปที่หวังหยวน แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “หวังหยวน เจ้ารู้หรือไม่ว่าในชีวิตนี้ ข้าได้ตระหนักแล้วว่าอำนาจวาสนาใด ๆ ล้วนไม่ได้สำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือความสุข...”

คำพูดของอ๋องเจิ้นตงทำให้หวังหยวนนิ่งอึ้งไป!

ชายผู้นี้...

พูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?

นี่มันเหมือนกับว่าดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเลยไม่ใช่หรือ?

เหตุใดจึงรู้สึกว่าผิดปกติไปมาก?

ไม่ใช่ว่าสิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุดในชีวิตนี้คืออำนาจวาสนาหรอกหรือ?

“อ๋องเจิ้นตง หากท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ผิดนัก มนุษย์เราล้วนปรารถนาความสุข”

หวังหยวนไม่ได้โต้แย้งคำพูดของอีกฝ่าย เพราะตัวเขาเองก็ดำรงชีวิตด้วยแนวคิดนี้มาโดยตลอด!

เหตุผลที่เขาไม่แย่งชิงแผ่นดิน ก็เพราะว่าเขาไม่ชอบความเหน็ดเหนื่อยเกินไป และอีกอย่างหนึ่งคือเขารู้สึกว่าหากแย่งชิงแผ่นดินจริง ๆ เขาคงจะไม่มีความสุขอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน!

ดังนั้น...

จึงเลือกละทิ้ง!

แต่...

อ๋องเจิ้นตงผู้นี้ช่างทำให้ประหลาดใจยิ่งนัก!

“ใช่แล้ว หวังหยวน พูดตามตรงว่าสิ่งที่ข้าชื่นชอบมากที่สุดในชีวิตนี้คืออำนาจวาสนา เจ้าก็รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น ข้าเกือบจะก้าวพลาดไปเพียงก้าวเดียวแล้ว”