บทที่ 1332

“ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร และเขาก็ควรจะรู้เช่นกันว่าข้าเป็นคนเช่นไร เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!”

“ไม่จำเป็นต้องพบกัน!”

“ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าเกาเล่อผู้นี้เป็นคนมีความสามารถมาก ข้าไว้ใจเขา แต่เขาก็ยังถูกเจ้าล่อลวงไปเสียได้!”

“ข้าแพ้พ่ายก็ต้องยอมรับ!”

“และที่สำคัญที่สุด คืออ๋องเซ่อเป่ยก็สิ้นไปแล้วด้วย เฮ้อ...”

“หวังหยวน บางทีสิ่งที่เจ้าทำอาจถูกต้องแล้ว หากไม่ทำให้พวกข้าสงบลง อาณาจักรแห่งนี้คงจะเกิดปัญหาไม่หยุดยั้ง!”

เมื่ออ๋องเจิ้นตงกล่าวถึงเหตุการณ์ในอดีต หวังหยวนก็ไม่อาจลืมได้!

ที่เขาต้องเดินทางมายังเมืองหวงนั้นก็เพราะถูกจักรพรรดิซิงหลงบังคับ!

เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว เมื่อคิดทบทวนดูก็ช่างน่าสนใจจริง ๆ!

ในเวลานั้นแผ่นดินยังไม่วุ่นวายเท่าปัจจุบัน

“หวังหยวน ข้าจะเล่าเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟัง ที่จริงแล้ว... เรื่องเจิ้งกุ้ยเหรินคราวก่อนเป็นฝีมือของข้าเองนี่แหละ!”

อ๋องเจิ้นตงมองไปที่หวังหยวนแล้วหัวเราะ

เรื่องนี้ทุกคนก็รู้กันดีอยู่แล้ว ต่อให้จะเล่าออกมาก็ไม่เป็นอะไร

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนั้น ก็เหลือบตามองหน้าอ๋องเจิ้นตง แล้วไม่ได้เอ่ยคำใดนอกจาก “เรื่องนี้ข้าก็รู้แล้ว”

“หลังจากที่แม่อ๋องหลงซีทราบข่าวเป็นคนแรกแล้วก็มาบอกข้า”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ อ๋องเจิ้นตงก็รู้สึกใจหายวูบ เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าสองคนนี้คงจะติดต่อกันอย่างใกล้ชิด!

ดูเหมือนว่าจะต้องกำจัดอ๋องหลงซีให้สิ้นซากเสียแล้ว!

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของอ๋องเจิ้นตง เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก แล้วพูดด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง “ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้าทั้งสองรู้หมดแล้ว... เฮ้อ... หวังหยวน เจ้าว่าเหตุใดข้าในเวลานั้นจึงได้ใจร้อนเช่นนี้ คิดว่าหากได้ครองราชย์แล้วจะมีประโยชน์อะไร?”

อ๋องเจิ้นตงมองไปที่หวังหยวนแล้วพูดอีกครั้ง แต่เมื่อหวังหยวนได้ฟังก็ตกตะลึง

ได้ครองราชย์...

แล้วจะมีประโยชน์อะไรงั้นหรือ?

“อ๋องเจิ้นตง คำถามนี้ตอบง่ายยิ่งนัก นั่นคือราชบัลลังก์ ท่านก็จะสามารถกระทำสิ่งที่ปรารถนาได้ทุกอย่าง”

“ว่าอย่างไรล่ะ ตอนนี้ท่านยังปรารถนาอยู่หรือไม่?”