บทที่ 1334

อ๋องเจิ้นตงสั่งการคนรับใช้ทันที

จากนั้นคนหลายคนก็เข้ามาช่วยกันประคองหวังหยวนขึ้นเกี้ยวหาม

มุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องเป่ยหลิง

เมื่อหวังหยวนขึ้นไปบนเกี้ยวหามแล้ว เขาก็ลืมตาขึ้น!

เขาได้แต่พ่นลมหายใจออกมา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใด

ไม่นานก็กลับมาถึงจวน หวังหยวนรีบบอกเกาเล่อให้แอบไปบอกให้อ๋องหลงซีมาพบเขาทันที โดยไม่สนใจว่าจะดึกแล้ว!

“พี่หยวน... นี่หมายความว่าอย่างไร?”

เกาเล่อมีสีหน้าสับสน ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังหยวนก็หัวเราะ

“ไปเรียกเถิด”

เกาเล่อไม่ลังเล รีบไปที่จวนอ๋องหลงซี

ไม่นานอ๋องหลงซีก็ตามเกาเล่อออกจากจวนอย่างเงียบเชียบ แล้วมาที่จวนอ๋องเป่ยหลิงก่อนเข้าไปในห้องตำราของหวังหยวน

ทันทีที่เข้ามาแล้ว อ๋องหลงซีก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “หวังหยวน ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังเรียกข้ามา มีเรื่องสำคัญอะไรหรือ?”

เมื่อหวังหยวนได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้า

“เรื่องนี้เกี่ยวกับชีวิตของท่าน!”

อ๋องหลงซีฟังแล้วก็ตกใจเล็กน้อย!

เรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของเขางั้นหรือ ช่างน่าขันนัก!

จะเป็นไปได้อย่างไร?

“หวังหยวน เจ้าอย่ามาล้อเล่นกับข้าเลย ในเมืองหวงแห่งนี้ นอกจากไทเฮาแล้วคงไม่มีใครฆ่าข้าได้”

อ๋องหลงซีมีความมั่นใจมาก เพราะด้วยองครักษ์เงาในมือของเขา ก็กล่าวได้แล้วว่ามีพลังแข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลวง!

หวังหยวนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อครู่นี้อ๋องเจิ้นตงเชิญข้าไปดื่มสุรา ทำให้ข้าเมาแล้วเอาปืนคาบศิลาของข้าไป!”

หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ อ๋องหลงซีก็ตกตะลึงไปในทันที!

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเอาปืนคาบศิลาของหวังหยวนไป!

คิดจะทำอะไร!

เขารู้ดีว่าปืนคาบศิลาของหวังหยวนนั้นทรงพลังเพียงใด!

ในโลกนี้ถือว่าเป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพยิ่ง!

ที่จริงแล้วไม่เพียงแต่ในโลกนี้เท่านั้น ในโลกของหวังหยวน ปืนพกก็เป็นสิ่งที่มีอานุภาพมากเช่นกัน!

มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถรับมือได้หากถูกยิง!

หากถูกยิงเข้าที่หัวก็จะเสียชีวิตในทันที!

ดังนั้นหลังจากที่หวังหยวนพูดจบ อ๋องหลงซีก็ขมวดคิ้ว