บทที่ 1336

ทว่าในขณะนั้นขบวนเกี้ยวของอ๋องเจิ้นตงก็มาถึงแล้ว!

อ๋องเจิ้นตงมองไปที่ประตู แล้วสั่งให้คนไปเคาะประตู

แต่ในไม่ช้าก็ได้รับคำตอบว่าไม่รับแขก!

อ๋องเจิ้นตงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่รับแขกหรือ?

นี่เป็นการเตรียมการมาอย่างดี!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อขัดขวางเขานั่นเอง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา แล้วเดินไปที่ประตูเพื่อเคาะประตูเอง จากนั้นพ่อบ้านก็ออกมา

“ถวายบังคมอ๋องเจิ้นตงพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อพ่อบ้านพูดจบ อ๋องเจิ้นตงก็โบกมือแล้วถามว่า

“อ๋องหลงซีอยู่ที่ไหน ข้าต้องการพบเขา”

พ่อบ้านรีบพูดว่า “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง นายท่านกำลังป่วยอยู่ และได้สั่งการลงมาแล้วว่าไม่รับแขกพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านอ๋อง หากท่านมีเรื่องสำคัญ ข้าจะนำไปเรียนนายท่านให้พ่ะย่ะค่ะ”

“แต่หากเพียงแค่มาเยี่ยม นายท่านได้สั่งการไว้ก่อนที่จะปิดประตูจวนว่าขอขอบคุณแขกทุกท่าน เมื่อนายท่านหายป่วยแล้ว จะไปเยี่ยมเยียนด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดของพ่อบ้านนั้นไร้ช่องโหว่อย่างสมบูรณ์แบบ

ต่อให้อ๋องเจิ้นตงจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์!

เพราะทุกคำพูดถูกปิดกั้นหมดแล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น อ๋องเจิ้นตงก็ถอนหายใจแล้วพยักหน้า “ก็ได้ ปล่อยให้อ๋องหลงซีพักผ่อนให้เต็มที่เถิด!”

เมื่อพูดจบอ๋องเจิ้นตงก็จากไปทันที

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดแปลก!

หรือว่า...

หวังหยวนรู้ว่าปืนคาบศิลาหายไปและสงสัยว่าเป็นฝีมือของตน?

แม้ว่าจะเป็นไปได้!

แต่หวังหยวนไม่น่าจะคิดได้ว่าเขาจะจัดการกับอ๋องหลงซีกระมัง?

หากเป็นเช่นนั้นจริง เรื่องนี้ก็คงจะยุ่งยาก!

เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ตอนนี้แผนการนี้คงต้องพักไว้ก่อน!

เมื่อกลับถึงจวนแล้ว อ๋องเจิ้นตงก็รอคอยอย่างเงียบเชียบ