บทที่ 1337

เกาเล่อไม่เข้าใจ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง เหตุผลอะไร!

อ๋องหลงซีกลัวตายหรือ?

เรื่องนี้...

ไม่น่าจะเป็นไปได้!

คนผู้นี้วางแผนอย่างรอบคอบจนสามารถก้าวขึ้นไปสู่ตำแหน่งนั้นได้ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่กลัวตาย!

แล้วจะเป็นเหตุผลอะไรได้?

หวังหยวนมองไปที่เกาเล่อแล้วพูดว่า “ข้าถามเจ้าหน่อย อ๋องเจิ้นตงกับอ๋องหลงซีมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?”

เกาเล่อฟังแล้วก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตอบโดยไม่ต้องคิด “เป็นญาติกัน พวกเขาทั้งสองล้วนเป็นสายเลือดของราชวงศ์ แม้ว่า... จะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ก็สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือด!”

หลังจากพูดจบ เขาก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็พูดว่า “หรือว่า... เป็นเพราะความสัมพันธ์นี้หรือ?”

“ท่านคิดว่าอ๋องหลงซียังเป็น... คนที่ให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์ทางสายเลือดมากงั้นหรือ?”

เกาเล่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ค่อยอยากเชื่อนัก!

หวังหยวนพยักหน้าแล้วพูดว่า “อ๋องหลงซีไม่ต้องการให้เกิดการฆ่าฟันกันเองมากที่สุด หากไม่ใช่เพราะความชอบธรรมในหัวใจของเขา อาจเกิดความวุ่นวายขึ้นในเมืองหวงขึ้นแล้ว!”

“เจ้าคิดว่าเหตุใดเซียวฉู่ฉู่จึงสามารถยึดครองเมืองหวงได้ตั้งนานหลายปี เหตุใดจึงสามารถควบคุมการปกครองแบบรวมศูนย์ได้อย่างคล่องแคล่ว?”

“ทั้งหมดนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับอ๋องหลงซีทั้งนั้น!”

“หากไม่มีอ๋องหลงซี เซียวฉู่ฉู่จะไม่มีทางควบคุมเมืองหวงได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยวน เกาเล่อก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “ถูกต้องแล้ว ความจริงแล้วในตอนที่ข้ายังเป็นผู้กำกับทหารองครักษ์ของเมืองหวงตั้ง ข้าก็คาดเดาไว้แล้วว่าเซียวฉู่ฉู่ไม่ได้มีอำนาจมากนัก”

“แต่เหตุใดจึงสามารถต่อกรกับอ๋องเจิ้นตงและอ๋องเซ่อเป่ยได้?”

“ในเวลานั้นมีอ๋องหลงซีก็ยืนอยู่ตรงกลาง ไม่ได้ช่วยเหลือใครเลย แม้ว่าจะทำให้ผู้คนประหลาดใจ แต่ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนัก!”

“ไม่มีใครคิดเลยว่าเขาจะช่วยไทเฮา!”

เมื่อเกาเล่อหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตก็รู้สึกถวิลหา!

ในปีนั้นที่เขาดำรงตำแหน่งผู้กำกับทหารองครักษ์ แม้ว่าเขาจะควบคุมได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ก็ยังรู้สึกแปลกอยู่เสมอ!

ความรู้สึกนั้นราวกับว่าไม่ได้คล่องแคล่วอย่างแท้จริง!