บทที่ 1345

เชียนหลงได้ยินคำพูดห่วงใยของหวังหยวนแล้วก็ยิ่งซาบซึ้งใจมากยิ่งขึ้น!

เพราะนางรู้ว่าหวังหยวนนั้นห่วงใยนางจริง!

เพียงแต่...

ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นมา หวังหยวนก็ถึงกับตกตะลึง

เขามองหน้าเชียนหลงแล้วขมวดคิ้ว

“เอ๊ะ? เชียนหลงอยู่ไหนล่ะ?”

หวังหยวนเอ่ยถามขึ้นทันที เมื่อพูดจบประโยคนี้ ทั้งหวงเจียวเจียวเจียวและเชียนหลงก็นิ่งอึ้งไป

“เอ่อ... สามี นี่คือเชียนหลง”

หวงเจียวเจียวเจียวรีบอธิบาย แต่คำพูดนี้กลับทำให้หวังหยวนตกใจ

เขาเดินเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วเพื่อมองเชียนหลงอย่างพินิจพิจารณา แล้วก็หัวเราะ “อย่ามาล้อกันเล่นเลย เหตุใดข้าจะจำเชียนหลงไม่ได้ นางอยู่ไหน?”

“อยู่ไหน? เชียนหลง ข้าเข้าไปแล้วนะ!”

หวังหยวนกล่าวพลางเดินเข้าไปในห้องของนาง

คำพูดนี้ทำให้เชียนหลงอดหัวเราะไม่ได้ ส่วนหวงเจียวเจียวเจียวรู้สึกสิ้นหวัง

สามีโง่เขลาคนนี้ยังคงตามหาเชียนหลงอยู่อีก!

ส่วนเชียนหลงนั้นหัวเราะด้วยความขบขัน

นางมองออกว่าหวังหยวนเป็นห่วงนางจริง ๆ แม้ว่าจะได้เห็นรูปโฉมอันงดงามอันเลิศล้ำของนางแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นห่วงเชียนหลงที่อัปลักษณ์อยู่!

พูดตามจริงแล้ว ความรู้สึกเช่นนี้เป็นความรู้สึกที่นางไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต

ความรู้สึกที่ได้รับความสำคัญ ได้รับการห่วงใย

เป็นความห่วงใยที่แท้จริง!

ไม่สนใจรูปโฉม ไม่สนใจผลประโยชน์ใด ๆ จากนาง เพียงแค่...

ห่วงใยนางอย่างบริสุทธิ์ใจ!

ในเวลานี้หวังหยวนเข้าไปสำรวจทั่วแล้ว แต่ก็ไม่เห็นใครจึงขมวดคิ้วมุ่น

“เจียวเจียว เชียนหลงอยู่ไหน? นางคงไม่ได้หนีไปแล้วใช่หรือไม่? เพราะว่ากลัวเราเป็นห่วงหรือเปล่า?”

หวังหยวนเป็นห่วงมาก เมื่อวานนางยังอยู่ที่นี่ เขาเห็นนางมีอาการผิดปกติจึงรีบช่วยเหลือนางเป็นคนแรก