บทที่ 143

สายตาของหวังหานซานเป็นประกาย “สิบชั้น!”

แม้ว่าจะไม่ดีเท่าดาบทมิฬ แต่ก็ยังเป็นอาวุธที่ดี เหนือกว่าอาวุธทั่วไป

เอ้อหู่เกาหัวแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ นี่คือดาบที่พี่หยวนสร้างขึ้น มันจะสามารถทำลายเกราะได้สิบชั้นเท่านั้นหรือ ท่านช่วยเดาให้ใกล้เคียงมากกว่านี้หน่อยได้หรือไม่”

ดวงตาของหวังหานซานสั่นไหว “ยี่สิบชั้นหรือ?”

ดาบทมิฬสามารถทะลวงเกราะได้ยี่สิบชั้น หากดาบนี้สามารถทำได้ ก็จะเทียบเท่า!

เอ้อหู่ปิดหน้า แล้วหันกลับมา “เจ้าใช่พ่อของข้าจริงหรือเปล่า เหตุใดถึงไม่เหมือนข้าเลย ท่านไม่กล้าเอาเสียเลย เดาไม่ใกล้เคียงสักนิด!”

หวังหานซานตัวสั่น “สี่ สี่สิบชั้นหรือ?”

เอ้อหู่มีสีหน้าสิ้นหวัง “ท่านพ่อครับ ข้าไม่อยากคุยกับท่านแล้ว ท่านเดาไม่ถูกหลังจากเดามาตั้งนาน ท่านเอาไปลองเองเถอะ จำนวนที่ท่านเดา น่าอายเกินไปสำหรับพี่หยวน... เฮ้อ!”

สายตาของหวังหานซานขุ่นเคือง เขาเก็บดาบเข้าฝัก แล้วใช้มันเป็นไม้ตีก้นเอ้อหู่ “เจ้าเด็กปากมาก ข้าจะสั่งสอนเจ้า วันนี้ข้าจะไม่เดาอีกต่อไปแล้ว ข้าจะตีเจ้าจนกว่าเจ้าจะยอมบอกข้า!”

“โอ๊ย โอ๊ย ท่านพ่อ หยุดตีข้าสักที ข้าเจ็บ ข้าผิดไปแล้ว!”

เอ้อหู่แยกเขี้ยว ไม่กล้าล้อเล่นอีกต่อไป และรีบสารภาพว่า “ข้าไม่เล่นแล้ว ท่านลุงใช้ดาบทำลายเกราะได้สามสิบหกชั้น และข้าใช้ดาบนี้เจาะเกราะได้ห้าสิบชั้น แม้แต่เก้าอี้ที่วางอยู่ข้างใต้ยังขาดออกจากกัน และยังฟันดาบของโจรหักด้วย!”

“อะไรนะ นี่คืออาวุธวิเศษที่สามารถตัดเหล็กได้เหมือนตัดดินเหนียว เสี่ยวหยวนสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไร!”

หวังหานซานตกตะลึง เอ้อหู่หนีจากทะเลทุกข์ของพ่อได้!

พ่อลูกยังคงถกเถียงกันต่อไป

หวังหยวนกลับบ้านพร้อมกับลุงและชิงเหอ และได้รับการต้อนรับจากหลี่ซื่อหาน

เมื่อเห็นหลี่ซื่อหาน สองพ่อลูกก็ตกตะลึง นางงดงามถึงเพียงนี้ในโลกนี้ได้อย่างไร

หวังหยวนแนะนำ “ซื่อหาน นี่คือลุงของข้า และนี่คือลูกพี่ลูกน้องของข้า ชิงเหอ!”

หลี่ซื่อหานทักทายอย่างมีความสุข “สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านลุง!”

“ดี ดี ดี!”

เมื่อเห็นว่าภรรยาของหลานชายสวยเหมือนนางฟ้า ลุงก็ยิ้มกว้าง

“สวัสดีน้องชิงเหอ!”