บทที่ 145

ชาวบ้านก็ดูตื่นเต้น

มีเรื่องสำคัญคือจะตั้งกลุ่มใหม่ และเปิดรับสมัครคนหรือเปล่า

ปัจจุบันครอบครัวส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน ต่างมีคนทำงานกับหวังหยวน

แต่ส่วนใหญ่จะมีคนในครอบครัวคนเดียวที่ทำ ถึงแม้จะทำเงินได้มากมาย แต่ก็ซื้อได้แค่อาหารและเสื้อผ้าเท่านั้น

มีเพียงครอบครัวที่มีสมาชิกสองคนทำงานนี้เท่านั้น ที่นอกจากจะสามารถใช้ซื้ออาหาร และเสื้อผ้าได้เพียงพอแล้ว ยังสามารถที่จ่ายค่ารักษาอาการป่วยได้!

หากมีสามคนในครอบครัวทำงานนี้ ก็สามารถเริ่มวางแผนสร้างบ้านหลังคากระเบื้อง และซื้อที่ดินได้

หวังหยวนยิ้มและพูดว่า “ข้ากำลังวางแผนจะจัดตั้งโรงเรียนภาคค่ำในหมู่บ้าน!”

ชาวบ้านหลายคนสงสัย “โรงเรียนภาคค่ำคืออะไร?”

หวังหยวนอธิบายว่า “มันเกือบจะเหมือนกับโรงเรียนเอกชน! แต่มีความแตกต่างคือ โรงเรียนคือที่ที่เด็กไปเรียน ส่วนโรงเรียนภาคค่ำคือที่ที่ผู้ใหญ่เรียน ใครก็ตามที่ยินดีเรียนสามารถมาเรียนได้เลย กลุ่มประมงจะจ่ายเอง!”

แผงลอยเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และพนักงานของเขาไม่มีใครรู้หนังสือสักคน มีแค่เขาและหลี่ซื่อหานที่ทำบัญชี

ไม่สบายใจที่จะจ้างคนนอก เพราะที่นี่มีความลับมากเกินไป และอาจรั่วไหลได้ง่าย

ปลูกฝังคนในกลุ่มของตัวเอง เรื่องการอ่าน การเขียน และเลขคณิตง่าย ๆ ก็สามารถใช้ได้ภายในเวลาหนึ่งปีครึ่ง

“โรงเรียนเอกชน!”

“สอนเขียนอ่าน!”

“ให้พวกเราเรียนรู้อ่านเขียน!”

ชาวบ้านเดือดกันเลยทีเดียว

ผู้มีผลการเรียนดีมีสถานะสูง ใครไม่อยากเรียนทำงานราชการบ้าง!

แต่ค่าเรียนแพงมาก ไม่ต้องพูดถึงค่าจ้างอาจารย์ เพราะต้องเปลืองค่าพู่กัน หมึก กระดาษ และหินฝนหมึกด้วย!

สมัยก่อนหากครอบครัวไม่มีเงินซื้ออาหาร จะมีเงินส่งลูกเรียนได้อย่างไร!

ตอนนี้กลุ่มประมงจ่ายค่าเรียนภาคค่ำให้แล้ว พวกเขาย่อมดีใจ!

แต่บางคนก็งง “เปิดโรงเรียนให้เด็กเรียนก็ไม่เป็นอะไร แต่เหตุใดถึงเปิดโรงเรียนภาคค่ำให้ผู้ใหญ่เรียนด้วยล่ะ วัยของเราเรียนต่อไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ขนาดหัวหน้าตระกูลยังผมหงอกแล้ว แต่เขาก็ยังสอบไม่ผ่านตั้งแต่เด็ก!”

หลายคนพยักหน้า!

ควรเริ่มเรียนหนังสือให้เร็วที่สุด เด็กมีความจำดี แต่ผู้ใหญ่มีความจำไม่ดี

“พู่วพู่วพู่ว...”