ตอนที่ 146
บทที่ 146
September 18, 2026
หวังหยวนพูดช้า ๆ “ในฐานะเจ้าของร้าน หากไม่รู้หนังสือ แล้วจะลงนามในสัญญากับผู้อื่นได้อย่างไร! ในฐานะนักบัญชี หากไม่รู้วิธีเขียนและคำนวณบัญชี จะเก็บเงินได้อย่างไร หากข้าจ่ายค่าจ้าง รับสมัครคนนอกมาดูแลทุกคน ทุกคนก็คงไม่คุ้นเคยและไม่สบายใจด้วย แต่หากไม่รับสมัคร ลำพังแค่ซื่อหานกับข้าก็ดูแลไม่ทั่วถึง!”
“ใช่ ไม่อาจรับสมัครคนนอกได้ พวกเขาไม่ได้มีเป้าหมายเหมือนกับเรา!”
“ไม่อาจปล่อยให้พี่หยวนและซื่อหานลงนามในสัญญา และทำบัญชีได้ตลอดเวลา เจ้านายคนไหนทำเช่นนี้บ้าง!”
“เราควรเรียนรู้อ่านเขียน!”
“แต่นั่นใช้เวลานานในการเรียนรู้ ความจริงแล้วในหมู่บ้านของเรา ผู้นำตระกูลก็สามารถเขียนและคำนวณได้เช่นกัน!”
“ลืมไปเถอะ หัวหน้าตระกูลทำตัวเหมือนเหนือกว่าคนอื่นตลอดเวลา เขาจะมาร่วมกับเราได้อย่างไร!”
“ใช่แล้ว ผู้นำตระกูลเป็นบัณฑิต เขาดูถูกคนบ้านนอกอย่างพวกเรา จึงไม่เต็มใจมายุ่งเกี่ยว!”
“ไปโรงเรียนภาคค่ำ ไปโรงเรียนภาคค่ำกันเถอะ!”
“เราจะเรียนกันได้หรือ?”
ชาวบ้านพูดปรึกษากัน!
นอกลานบ้าน หวังปี่จงขมวดคิ้ว ใครบอกว่าข้าไม่ต้องการ!
แม้แต่ผู้พิพากษาคนใหม่ ผู้เป็นถึงจิ้นซื่ออันดับสอง ก็ยังเรียกแทนตัวเองว่าศิษย์ต่อหน้าหมิงถัน!
เขาเป็นบัณฑิตที่ไม่ผ่านการสอบถงเซินด้วยซ้ำ หากเขาจะก้มหัวให้หมิงถันก็ไม่สำคัญ!
หากหมิงถันพูดอะไรตอนนี้ เขาก็เต็มใจที่จะออกไปช่วยเหลือเขาทำงานทันที
“ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ย่อมประสบผลสำเร็จในชีวิต!”
หวังหยวนมองทุกคน “ตราบใดที่ทุกคนเต็มใจพยายามอย่างหนัก ก็ไม่มีอะไรที่ไม่อาจเรียนรู้ได้ เราไม่ได้ต้องการเรียนรู้มากเกินไป แค่เรียนรู้วันละคำ ก็ได้สามร้อยหกสิบห้าคำต่อปีแล้ว เราไม่ได้ต้องการให้ทุกคนไปสอบจอหงวน แต่ต้องการให้ทุกคนเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับผู้อื่น เรื่องที่เกี่ยวข้องกับสัญญาและเลขคณิต ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่เป็นนักบัญชีหรือเจ้าของร้าน”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชาวบ้านก็มีความมั่นใจ สุดท้ายความต้องการก็ไม่ได้สูงนัก!
หวังหยวนให้กำลังใจอีกครั้ง “ภายในสองเดือน ร้านค้าจะเปิดในเทศบาล ใครก็ตามที่สามารถอ่านคำศัพท์และคำนวณได้ดี จะถูกขอให้เป็นเจ้าของร้านหรือนักบัญชี ค่าจ้างและเงินพิเศษของเจ้าของร้านจะเท่ากับหัวหน้า ส่วนของนักบัญชีจะเท่ากับรองหัวหน้า”
“หัวหน้าได้สี่ก้วน!”
“รองหัวหน้าได้สามก้วน!”
“แถมเงินพิเศษ!”
“พี่หยวน ไม่ต้องกังวล เราจะเรียนรู้อ่านเขียนและคำนวณแน่นอน!”
ชาวบ้านหลายคนตาแดงก่ำ
ชาวบ้านคนหนึ่งรีบถามว่า “พี่หยวน แล้วหาอาจารย์แล้วหรือ เราจะได้ไปโรงเรียนเมื่อไหร่”