บทที่ 161

“หุบปาก!”

ดวงตาของหนิวหวู่มืดลง เขากำหมัดแน่นและพูดด้วยความเคารพ “ใต้เท้าเหล่ย โปรดพูดให้กระจ่าง!”

ดวงตาของเหล่ยจู่เหรินมืดลง “เจ้าเคยได้ยินการประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถหรือไม่?”

หนิวซานส่ายหัว!

“ข้าเคยได้ยินมาบ้าง!”

ใบหน้าของหนิวหวู่เปลี่ยนไปอย่างมาก “เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะผู้เข้าร่วมในการประชุมกวีนิพนธ์?”

ในฐานะเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนประจำที่ว่าการอำเภอ เขารู้ดีว่าการประชุมกวีนิพนธ์ยิ่งใหญ่เพียงใดเนื่องจากมีผู้คนมาจากทั่วประเทศในช่วงปีแรก ๆ

ในช่วงเวลานี้ของปี ที่ว่าการอำเภอจะแจ้งเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน และให้ความสำคัญกับความปลอดภัยทางถนน

อย่างไรก็ตาม คนที่แย่ที่สุดที่จะเข้าร่วมในการประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถก็คือ ใต้เท้าจู่เหริน!

แววตาของเหล่ยจู่เหรินดูเหมือนเขากำลังมองคนไร้เดียงสา “หากเขาเป็นจู่เหริน ข้าก็เป็นจู่เหรินด้วย เหตุใดข้าต้องเรียกเขาว่าคุณชายเล่า?”

“หากเช่นนั้น เขาก็คือจิ้นซื่อ!”

หนิวหวู่ตัวสั่นไปทั้งตัว และมีเหงื่อไหลบนหน้าผากของเขา!

ฟันของหนิวซานกำลังสั่น หากพวกเขาฆ่าจิ้นซื่อคนใดเข้า ก็จะไม่มีใครปกป้องพวกเขาได้!

ต้องถูกยึดบ้านและกวาดล้างกลุ่มจริง ๆ!

เหล่ยจู่เหรินตะคอก “ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นจิ้นซื่อหรือไม่ แต่เขาเป็นผู้ตัดสินของการประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ!”

“ผู้ตัดสินของประชุมกวีนิพนธ์?”

ทั้งสองคนไม่เข้าใจ “มันวิเศษมากเลยหรือขอรับ!”

เหล่ยจู่เหรินพูดอย่างเย็นชา “มีคนเพียงสองประเภทเท่านั้นที่สามารถเป็นผู้ตัดสินของการประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถได้! หนึ่งคือเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงระดับโลก และอีกหนึ่งประเภทคือ เป็นทูตของราชวงศ์!”

พรวด!

หนิวซานยี่ล้มลงกับพื้นและส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง “เป็นไปไม่ได้ รถม้าที่เขานั่งอยู่เป็นเพียงไม้ยวี๋มู่ เขาจะเป็นราชทูตได้อย่างไร!”

ในหมู่ประชาชน ใครก็ตามที่มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ถือเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่

ผู้ใดก็ตามที่สังหารราชวงศ์ การยึดบ้านและกวาดล้างกลุ่มถือเป็นโทษเบาเล็กน้อย แต่โทษถึงกับประหารเก้าชั่วโครต!

“ราชทูตบางครั้งก็เป็นองค์ชายหรือองค์หญิง ข้างกายพวกท่านมีขันทีร่วมด้วย บางครั้งก็เป็นบุตรที่มีเกียรติ ซึ่งทุกคนเป็นบุตรหลานของขุนนาง”

เหล่ยจู่เหรินคาดเดาด้วยความมั่นใจ “ขุนนางบางคนไม่สนใจเรื่องอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการขนส่ง แต่รักดาบและหอกที่ล้ำค่าเท่านั้น เจ้าเคยเห็นดาบของพวกเขาบ้างไหม ล้วนเป็นดาบล้ำค่าที่แปลกใหม่และประณีต ชนิดที่หาได้ยากแม้มีเงินทองมากมายก็ตาม!”

เมื่อนึกถึงความเฉียบคมของดาบราชวงศ์ถังแล้ว หนิวซานก็พูดตะกุกตะกักและพยักหน้า “เหมือน ดูเหมือนเป็นเช่นนั้น!”

เหล่ยจู่เหรินตะคอก “ถ้าเจ้ากล้าที่จะแสวงหาความมั่งคั่งจากเขาและทำร้ายชีวิต ช่วงชีวิตดี ๆ ของเจ้าก็จะสิ้นสุดลง ไปขอความเมตตาและจบมันด้วยตัวเจ้าเองเถอะ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกยึดบ้าน ตระกูลของเจ้าจะถูกทำลายล้าง หรือกระทั่งถูกประหารเก้าชั่วโครต พวกเจ้าเลือกเองเถอะ!”