บทที่ 164

หลังจากยัดอาหารเข้าปากคำโต หูเทียนก็มีพละกำลังและพูดเร็วขึ้น

“ผู้ติดตามของตระกูลหู!”

หวังหยวนมองไปด้านข้าง

ในตอนนั้น ความสนใจของเขาอยู่ที่หูเมิ่งอิ๋งเท่านั้น และเขาไม่ได้สนใจผู้ติดตามทั้งสิบเลย

แต่ต้าหู่พยักหน้าและพูดว่า “พี่หยวน เขาเป็นหนึ่งในสี่ผู้ติดตามที่ดูแลรถม้า!”

ผู้ติดตามทั้งสี่คนต่างเป็นผู้ติดตามฝึกหัด พวกเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของหวังหยวน ดังนั้นจึงมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คนทั้งสี่คน แต่ไม่ได้ใส่ใจคุณหนูหูมากนัก

“อ่อ!”

หลังจากยืนยันตัวตนของเขาแล้ว หวังหยวนก็พูดด้วยความประหลาดใจ “ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ติดตามของคุณหนูหู เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่และได้รับบาดเจ็บ คุณหนูหูอยู่ที่ไหน?”

“คุณชายได้โปรดช่วยคุณหนูของข้าด้วย!”

หูเทียนหยิบอาหารเข้าปากแล้วลุกขึ้นคำนับ “เนื่องจากคุณหนูทำข้อตกลงกับคุณชาย นางจึงขายสบู่ให้กับเมืองจิ่วซานทั้งหมดภายในหนึ่งเดือน เราได้ขายไปจนถึงเมืองทางตอนใต้แล้ว และเหลือแต่เมืองทางเหนือเท่านั้น”

หวังหยวนประหลาดใจ!

หูเมิ่งอิ๋งผู้นี้ลงมือเร็วมาก

ในยุคที่การคมนาคมขนส่งไม่สะดวกเช่นนี้ แต่กลับขายสบู่ให้กับพื้นที่ส่วนใหญ่ในเมืองจวิ้นในเวลาอันสั้นเช่นนี้

หูเทียนเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า “คุณหนูพาเราเดินทางมาทางนี้ แต่เราถูกโจรภูเขาอีเซี่ยนเทียนปล้น อีจั้งหงเห็นว่าคุณหนูของเราสวยมากและบอกว่าต้องการพานางกลับไปให้พี่ชายอู๋จางโหวเป็นนายหญิงของหมู่บ้าน”

หวังหยวนขมวดคิ้ว!

เขานึกไม่ถึงเลยว่าหูเมิ่งอิ๋งจะกล้าขนาดนี้ ซ้ำยังกล้าไปทางเหนือเพื่อขายสบู่

แถมยังถูกอีจั้งหงลักพาตัวไปที่บนเขาด้วย!

“เราต่อสู้ฟันฝ่าเพื่อปกป้องคุณหนู สหายบางคนถูกโจรภูเขาฆ่าตาย บางส่วนถูกโจรจับกุม ข้าได้รับบาดเจ็บจึงหลบหนีมาได้ ข้าสลบอยู่เป็นเวลานานก่อนที่จะตื่นขึ้นมา ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสและเดินไม่ไหว ข้าใช้เวลาเดินสองสามวันกว่าจะมาถึงที่นี่”

หูเทียนสำลัก “คุณชายหวัง โปรดช่วยคุณหนูของเราด้วย นางถูกโจรปล้นเพราะขายสบู่ของท่าน ท่านได้โปรดเมตตาและช่วยนางเถอะขอรับ! ท่านสามารถกวาดล้างค่ายซานหู่ ย่อมกวาดล้างอีเซี่ยนเทียนได้อย่างแน่นอน!”