บทที่ 163

“พี่หยวน หนังสือเล่มนั้นมันคืออะไร เหตุใดถึงทรงพลังขนาดนี้!”

“ทันทีที่เหล่ยจูเหรินเห็นหนังสือเล่มนั้น เขาถึงบอกว่าหนิวซาน หนิวหวู่ และทหารในชนบทฆ่ากันเอง!”

“ซ้ำยังส่งคนมาเตรียมอาหารเช้า และเสบียงแห้งให้พวกเราตั้งแต่เช้า!”

“นอกจากนี้หัวหน้าหมู่บ้านและฉี๋จ่างก็มาช่วยด้วย พาหนิวซาน หนิวหวู่ และเจ้าของโรงเตี๊ยมไปยังที่ว่าการอำเภอ!”

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่กลุ่มคนออกจากเมืองไท่ผิง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเหมือนความฝัน ร้านผิดกฎหมายร้านหนึ่งถูกกำจัดให้สิ้นซาก โดยไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย

สิ่งนี้ทำให้พวกเขารับรู้ถึงพลังอีกประเภทหนึ่ง นอกเหนือจากอำนาจและการปกครอง...ชื่อเสียง!

“ไม่ใช่ว่าคำเชิญนั้นเยี่ยมยอด แต่เป็นเพราะพวกเขาคิดเองเออเอง และหวาดกลัวไปเอง!”

หวังหยวนเม้มริมฝีปากและกลั้นยิ้ม “พวกเจ้าต้องจำไว้ว่าการจินตนาการนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่อย่ามโนไปไกล!”

“มโน!”

ทั้งกลุ่มสับสน!

“หมายถึงใช้สมอง!”

หวังหยวนอธิบายอย่างใจเย็น “เจ้ายืนอยู่ชั้นล่าง และนึกคิดว่าสิ่งใดที่สามารถใช้ได้อยู่ชั้นสอง แต่อย่าคิดถึงชั้นสามหรือสี่ เช่นนั้นจะทำให้ตัวเจ้าตกใจเท่านั้น และเจ้าจะถูกหลอกด้วยความฉลาดของเจ้า!”

“ขอรับ!”

คนกลุ่มหนึ่งพยักหน้าด้วยความมึนงง

หวังหยวนเปลี่ยนหัวข้อ “อีกสิบกิโลก็ถึงอีเซี่ยนเทียนแล้ว ซ่อนดาบทั้งหมด แล้วเตรียมค่าผ่านทางหากพบโจรภูเขาก็รีบจ่ายเงินให้พวกเขา”

“อย่ารู้สึกแย่ ข้าก็ไม่อยากจ่ายเงินให้โจรภูเขาเช่นกัน แต่ได้ยินมาว่าพวกเขามีอยู่ห้าถึงหกร้อยคน หากสู้กันจริง ๆ เราจะตายอยู่ที่นี่กันทั้งหมด”

อีเซี่ยน

กลุ่มดาบราชวงศ์ถังคนพยักหน้า และแม้แต่เอ้อหู่คนที่มีอารมณ์รุนแรงที่สุดก็ไม่พูดอะไร!

มีดาบราชวงศ์ถัง หน้าไม้ และชุดเกราะสีดำสองชุดซ่อนอยู่ในรถ หากมีโจรภูเขาน้อยก็แข็งแกร่งได้