บทที่ 166

“ไปให้พ้น เจ้ายังอยากปกป้องเขาอยู่อีก สารเลวสิ้นดี!”

ตู้เหยียนหลางผลักเซี่ยซานหู่ออกไป และรีบวิ่งไปที่ตีนเขา "ทั้งหมดลงจากม้าซะ ยอมให้จับซะโดยดี ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!"

"ลงจากหลังม้าซะ!"

พวกโจรตะโกนข่มขวัญด้วยท่าทางเหมือนตั๊กแตนเกี่ยวข้าว

คนในกลุ่มท่าทางและสีหน้าเปลี่ยนไปหมด

“ลงรถ ลงจากหลังม้าซะ!”

หวังหยวนกระโดดลงจากรถก่อน คว้าโล่เอาไว้ และโยนหน้าไม้ขงเบ้งออกไป

สิบคนคว้ามันไว้และตั้งค่ายกลรุกรับตามกลยุทธ์ที่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้า!

ชายหนุ่มห้าคนจากกลุ่มขายปลา แต่ละคนถือโล่สองอันเพื่อป้องกันลูกธนู!

ต้าหู่และเอ้อหู่ กัวเหลียงและกัวเฉียง, หวังซื่อไห่, หวังเอ้อโกว และหวังหยวนก็เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย พวกเขาแต่ละคนมีหน้าไม้ขงเบ้ง และยิงใส่กลุ่มโจรที่พุ่งมา!

ฟิ้วจึก ฟิ้วจึก...

โจรล้มลงทีละคน ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงโล่ โจรยี่สิบสามคนก็ล้มลงแล้ว!

บางส่วนถูกยิงที่ท้องน้อย บางส่วนที่ขา และบางส่วนที่หน้าอก

บางคนถูกฆ่าตายทันทีและบางคนก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด!

“พวกมันมีธนู!”

“รีบหลบเร็วเข้า!”

“โอ้ย ข้าถูกยิง!”

กองโจรทั้งสามนั้นเป็นแกนนำหลักของกลุ่ม แต่ดันตายไปแล้วหนึ่งในห้า ทำให้ขวัญกำลังใจตกลงอย่างมาก

ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงแนวหน้า พวกเขาก็หนีกระจัดกระจายไปหมดแล้ว

"ห๊า!"

หูเทียนตกตะลึง

คุณหนูได้พาคนมาด้วยสิบคน พวกเขาทุกคนล้วนฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เป็นยอดยุทธ์กันทั้งนั้น!

เมื่อเผชิญหน้ากับโจรเหล่านี้ พวกเขาสามารถฆ่าพวกโจรได้เกือบทั้งหมด ส่วนใหญ่ล้วนตายไม่ก็บาดเจ็บ!

คนของหวังหยวนก็ดูคล้ายกับพวกเขา มีแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้!

มันประสบผลสำเร็จจริง ๆ อาวุธหน้าไม้กลนี้น่าทึ่งมาก!

แม้ว่าจะไม่ทรงพลังเท่ากับธนูปกติ แต่ขึ้นสายก็ง่ายกว่าและยิงได้เร็วกว่า

“เจ้าบอกข้าให้ระวังบัณฑิตแบบนั้น มีของซ่อนอยู่เช่นนั้นได้อย่างไร!”

เมื่อมองดูสนามรบแตกพ่ายแล้ว และนึกถึงการซุ่มโจมตีสี่ครั้งล่าสุด เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหลังเซี่ยซานหู่ เขาก็รีบแนะนำทันที "พี่เก้า ฟังคำแนะนำของน้องชายคนนี้แล้วกลับมาเถอะ เขาไม่ใช่คนธรรมดา อย่าทำให้ทุกคนเดือดร้อนเลยนะ!"