บทที่ 173

“เจ้าพวกโจรชั่ว จำชื่อข้าไว้ ข้าชื่อหวังพั่วหลู่! พั่ว แปลว่าทำลาย และหลู่ ที่เป็นนักรบ เจ้าจะต้องตายด้วยน้ำมือของหวังพั่วหลู่!”

เอ้อหู่ถือดาบไว้ในมือทั้งสองข้าง ดาบนั้นที่วาดผ่านผู้คน กลายเป็นแสงและเงาสองสายพาดผ่านไป

ไม่ว่าเขาจะวาดดาบไปที่ไหน ใบดาบที่ปะทะมาก็หัก มีคนตายเป็นศพและเลือดก็พุ่งเป็นสาย ไม่มีใครหยุดยั้งเขาได้

มีอาวุธฟันใส่เขา แต่พวกมันทั้งหมดถูกชุดเกราะสีดำป้องกันเอาไว้!

เพียงครู่เดียว โจรยี่สิบหรือสามสิบคนก็ถูกสังหารด้วยดาบของเขา

โจรที่อยู่รอบตัวเขาหวาดกลัวมาก จนอดไม่ได้ที่จะถอยและหลบ!

“ท่านสี่ ท่านห้า ท่านหก ท่านแปด และท่านสิบ ตามข้ามา!”

เมื่อเห็นว่าโจรธรรมดาทั่วไปเอาชีวิตเสี่ยงแบบนี้ พวกเขาก้าวออกไปข้างหน้า หงเยี่ยก็หยิบดาบยาวขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง โดยไม่มีท่าทีขลาดกลัวเลย

ทั้งห้าคนเห็นดังนั้น พวกเขาก็รีบรุดไปข้างหน้าทันที!

ยอดฝีมือทั้งหกคนร่วมมือกัน เอ้อหู่ก็เริ่มล่าถอยทีละก้าว!

เพียงครู่เดียว เขาก็ถูกดาบ ขวาน และลูกธนูโจมตี เขาก็เซถอยไป!

แต่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรและฟันตัดดาบยาวของหงเยี่ยอีกครั้ง เกือบจะฆ่านางได้ในดาบเดียว

หงเยี่ยถอยกลับด้วยความหวาดผวา!

ชายทั้งห้าคนเข้ามาล้อมและเอ้อหู่ก็เริ่มถอยเล็กน้อย!

“พาพี่หยวนออกไป!”

ทันใดนั้นเอ้อหูก็ตะโกน โจมตีคนทั้งห้าคนด้วยดาบของเขา แล้วถอยกลับไปด้านหลังวงล้อม

"ไป!"

หวังหยวนตะโกนจากด้านหลังกำแพงหิน และกลุ่มคนก็วางโล่ซ้อนกันตั้งโล่ให้สูงและถือหน้าไม้ขงเบ้ง แล้วรีบถอยกลับอย่างรวดเร็ว

ฟู้ว ฟู้ว ฟู้ว!

เอ้อหูตั้งดาบและเอาโล่มาป้องกันไว้ แล้วหายใจหอบหนัก!

“เขาหายใจแรงมาก!”

“เขากำลังจะหมดแรง!”

"คงไม่ต้องแสดงแล้วมั้ง เมื่อกี้ทำซะขนาดนั้น!"

“เจ้าแสดงให้ข้าเห็น แต่ไม่เห็นหรือว่าเขาฆ่าพี่น้องเราไปกี่คน เขาถูกยอดฝีมือหกคนล้อมไว้ ไม่ว่าเขาจะมีแรงมากแค่ไหน เขาก็หมดแรงอยู่ดี!”

“ร่วมกันบดขยี้เขาให้ตาย!”

เหล่าโจรตื่นเต้นและตีวงล้อมเข้ามา!