บทที่ 214

“ข้าก็อับจนหนทางเช่นกัน หมอบอกว่าหากวันนี้ลูกชายของข้ายังไม่กินยาอีก เขาก็จะมีมีชีวิตรอด!”

ชายวัยกลางคนโค้งคำนับ “นายท่านหลิว โปรดเมตตาด้วย ข้ายืมเงินเพียงสิบตำลึงเท่านั้น ข้าจะขยันต้มเกลือและจะจ่ายคืนให้ในปีหน้า!”

“ให้ตายเถอะ เจ้าคิดว่านายท่านเป็นพระโพธิสัตว์หรือไง อย่าว่าแต่ลูกชายของเจ้าจะตายเลย แม้ว่าทั้งครอบครัวของเจ้าจะตาย นายท่านก็จะไม่สนใจด้วยซ้ำ!”

คนรับใช้สาปแช่งอย่างไม่แยแส!

“ลูกพ่อ พ่อมันไร้ประโยชน์ พ่อช่วยชีวิตเจ้าไว้ไม่ได้!”

ชายวัยกลางคนหมดหวังและลุกขึ้นยืนโดยอุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน เขาเดินลากขาเหมือนซอมบี้ออกไป

ชายทั้งสองก็ลุกขึ้นและร้องไห้พร้อมกัน พวกเขาสับสนและอับจนหนทาง!

ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งยื่นออกมาวางบนหน้าผากของเด็กที่กำลังหลับอยู่!

“เจ้า เจ้าจะทำอันใด?”

เมื่อเห็นว่าหวังหยวนแต่งตัวดีและมาพร้อมกับผู้ติดตาม ชายคนนั้นจึงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

ชายทั้งสองก็เดินเข้ามาข้างหน้า และมองดูหวังหยวนอย่างระมัดระวังด้วยสายตาที่ตื่นตัว

“มีไข้สูง!”

เขาขอผ้าเช็ดหน้าของหูเมิ่งอิ๋ง จากนั้นเทน้ำจากถุงน้ำให้เปียกแล้ววางบนหน้าผากของเด็ก หวังหยวนพูดว่า “เจ้าต้องทำให้เขาตัวเย็นลง ไม่เช่นนั้นจะเป็นอันตรายถึงเส้นสมอง!”

ชายทั้งสามตกตะลึง

คุณชายและคุณหนูที่สวมชุดดูดีเช่นนี้มักจะปิดจมูกแล้วถอยกลับ เมื่อเห็นพวกเขาที่สกปรก!

ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับขอผ้าเช็ดหน้าของคุณหนู แล้วทำให้เปียกเพื่อทำให้ลูกชายของเขาตัวเย็นลง!

“พาลูกไปหาหมอเร็ว!”

หวังหยวนหยิบแท่งโลหะสองแท่ง และเงินสิบตำลึงออกมา แล้ววางไว้ในมือของชายคนนั้น จากนั้นโบกมือ

พรวด พรวด พรวด!

พับ พับ พับ...