บทที่ 217

หวังซื่อไห่พาคนไปซื้อของ ไม่นานนักพวกเขาก็ซื้อข้าว บะหมี่ เนื้อสัตว์ และผักมาครึ่งรถม้า

กลุ่มคนและรถม้ามุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านเหล่าเฟย ซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบลี้!

ถนนบนภูเขานั้นเดินทางลำบาก จึงใช้เวลาเดินทางครึ่งชั่วยามก่อนจะถึงหมู่บ้านเหล่าเฟย

เมื่อเห็นรถม้า ชาวบ้านก็วิ่งหนีแต่ไกล ราวกับว่าพวกเขาเห็นเสือหรือหมาป่า!

“คุณชายขอรับ พวกเขาไม่ได้กลัวท่านหรอก แค่คิดว่าพวกท่านเป็นคนของทางการเท่านั้น!”

เฟยหนิวมีรอยยิ้มขมขื่น "บ่อเกลือเฟยจวงเก่าเหล่านี้แห้งเหือด ทุกครั้งที่ทางการมาเก็บเกลือและภาษี เราจ่ายไม่ได้ พวกเราทุกคนกลัวที่จะถูกจับไป!"

หวังหยวนพยักหน้าเงียบ ๆ!

เช่นเดียวกับหมู่บ้านต้าหวัง หากไม่สามารถชำระภาษีได้ เจ้าหน้าที่ก็จะจับตัวไปแทน

อย่างไรก็ตาม บางบ้านในหมู่บ้านก็ออกมาแสร้งทำเป็นใจกล้าและถามว่า "หัวหน้า ยืมเงินไปรักษาเสี่ยวหนิวได้หรือเปล่า?"

“ข้าไม่ได้ยืม!”

เฟยหนิวชี้ไปที่หวังหยวน "คุณชายท่านนี้มีเมตตาให้เงินช่วยเสี่ยวหนิวไปหาหมอ"

“ขอบคุณคุณชาย หัวหน้าของเราเป็นคนดี เดิมทีบ่อน้ำเกลือในหมู่บ้านแห้งแล้ว ถ้าหากเขาไปจากที่นี่เมื่อหลายปีก่อน เขาก็จะยังคงเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย เขาเป็นคนจ่ายค่าขุดบ่อเกลือให้หมู่บ้าน เขาขุดบ่อเกลือหลายบ่อติดต่อกัน ทำให้ทรัพย์สมบัติของครอบครัวหมดไป ขุดไปไม่มีน้ำเกลือ เราจึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ ท่านช่วยเสี่ยวหนิว และท่านก็เป็นผู้มีพระเจ้าของหมู่บ้านเรา ได้โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!”

จ้าวหู้วิ่งไปที่รถม้า โขกหัวสามครั้ง ลุกขึ้นแล้วก้าวออกไป!

รถม้ายังคงเดินหน้าต่อไป!

ชาวบ้านจำนวนมากที่ได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็วิ่งไปที่รถม้า และคารวะหวังหยวนเพื่อขอบคุณแทนหัวหน้า

หวังหยวนมองไปที่เฟยหนิวและพยักหน้า

เท่าที่เขารู้ หัวหน้าบ่อเกลือและจ้าวหู่เป็นเหมือนเจ้าของบ้านและผู้เช่าบ้าน โดยพื้นฐานแล้วน่าจะไม่ถูกกัน!

มีไม่มากดั่งเฟยหนิวและจ้าวหู่ของที่นี่!

เฟยหนิวยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "ข้าไม่เพียงทำเพื่อพวกเขาเท่านั้น แต่ยังทำเพื่อมรดกของบรรพบุรุษของตระกูลเฟยด้วย น่าเสียดายที่ข้าขุดบ่อเกลือสามบ่อติดต่อกันใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัว แต่ไม่มีเกลือออกมาเลย!”

หวังหยวนพูดปลอบใจว่า "ความพยายามทั้งหมดของเจ้าจะไม่สูญเปล่า!"

“คุณชาย หยุดปลอบใจข้าเถอะ ท่านไม่รู้จักวิถีคนขุดเกลือของเรา!”