บทที่ 216

ชายคนหนึ่งวิ่งอุ้มเด็กเข้ามา ตามหลังมาด้วยชายสองคน

ชายหนุ่มที่เห็น เขาก็หันหลังวิ่งหนีและปากก็บ่นด่าไม่หยุดว่า "ไอคนแซ่เฟยเอ้ย ไอเวร เรื่องดี ๆ มีไม่ทำ ก็สมควรที่บ่อเกลือเก่าตระกูลเฟยจะแห้งเหือดแบบนี้!"

เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนโกหก เอ้อหู่โกรธมากอยากจะไล่ตามเขาไป แต่ถูกหวังหยวนห้ามไว้ เขามองไปที่ชายคนนั้นแล้วพูดว่า "เด็กเป็นยังไงบ้าง หมอว่าอย่างไร"

กึกตุ้บ!

ชายคนนั้นคุกเข่าลงอีกครั้งแล้วพูดว่า "ขอบคุณผู้มีพระคุณมากขอรับ เด็กไม่เป็นไรแล้ว หมอให้ยามากิน บอกว่ากินยาสักสามวัน เขาจะหายดีเป็นปกติ"

“เด็กไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!”

เขาประคองชายคนนั้นขึ้นมา และแตะหน้าผากของเด็กรู้สึกว่าไข้ลดลงแล้ว หวังหยวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ข้ายังไม่ได้ถามชื่อของเจ้าเลย!"

“มิกล้า ๆ ข้าน้อยแซ่เฟย ชื่อเล่นหนิวเฉา คนอื่น ๆ ต่างเรียกข้าว่าเฟยหนิว!”

เฟยหนิวดูประหม่า และชี้ไปที่ชายสองคนที่อยู่ข้าง ๆ "ข้าเป็นเจ้าของบ่อเกลือเก่าตระกูลเฟย นี่น้องชายของข้าหม่าเฉาและหลู่เฉา!"

ชายทั้งสองยิ้มและก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย!

เด็กในชนบทมักจะตายตั้งแต่ยังเด็ก มักจะถูกตั้งชื่อให้หยาบคายเข้าไว้ เพราะพวกเขาคิดว่าเป็นการแก้เคล็ดจะได้เลี้ยงพวกเขาง่าย ๆ โตไว ๆ ไม่เจ็บป่วย!

หวังหยวนพูดด้วยความประหลาดใจ "ข้าได้ยินมาว่าที่เฟยชางแห่งนี้ทุกคนร่ำรวยกันมาก ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!"

หูเมิ่งอิ๋งและวังฉงโหลวก็เริ่มสงสัยว่าที่นี่จะตกสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร เขาไม่สามารถแม้แต่จะควักเงินสิบตำลึงออกมาได้!

“พี่หยวน มีบางอย่างที่ข้าไม่มีเวลาจะบอกท่าน!”

หวังซื่อไห่พูดจากด้านข้าง "จริง ๆ แล้วในเฟยชาง มีหมู่บ้านอยู่สิบเก้าหมู่บ้าน แต่บ่อเกลือเก่าในเฟยชางเก่าเหือดแห้ง และบรรดาครัวเรือนในครัวในหมู่บ้านก็ไม่สามารถอยู่ต่อได้อีกต่อไป!"

เฟยหนิวยิ้มอย่างขมขื่น "ไม่นับเป็นการผลิต ขณะนี้มีน้ำเกลือน้อยมาก และเกลือที่ผลิตได้ไม่เพียงพอสำหรับทางการ ข้าเป็นหัวหน้าและต้องเสียภาษีจำนวนมาก ดังนั้นสภาพข้าจึงแย่กว่าครอบครัวธรรมดา ๆ เสียอีก!”

“ผลิตได้แล้วหรือ?”

หวังหยวนถามด้วยความประหลาดใจ "ตอนนี้บ่อเกลือของเจ้าขุดลึกแค่ไหนแล้ว?"

เฟยหนิวพูดอย่างตรงไปตรงมา "ยี่สิบสามฟุต!"

หวังหยวนขมวดคิ้ว "ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ขุดให้ลึกกว่านี้ล่ะ!"

เฟยหนิวยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "คุณชายท่านไม่ไม่รู้หรอก หินที่อยู่ลึกกว่ายี่สิบฟุตนั้นแข็งมาก พวกเราเจ็ดพี่น้องตระกูลเฟยผลัดกันทำบ่อเหลือเป็นเวลาสามปีขุดลึกลงไปได้สามฟุต ตระกูลเราก็ต้องเสียภาษีทั้งค่าใช้จ่ายประทังชีพอีก จึงไม่กล้าทุ่มเทขุดบ่อเกลือลงไปอีก!”