บทที่ 229

เอ้อหูลูบหัวตัวเองอย่างเขินอาย "อาสิบสาม ก็เมื่อครู่ข้าไม่รู้จักท่านหนิขอรับ?"

"เอาเถอะ!"

ชายวัยกลางคนโบกมือแล้วหันกลับมา "กลับไปบอกพ่อของเจ้าว่าแม่ทัพหนุ่มยังมีชีวิตอยู่ และได้รับการช่วยเหลือแล้ว เขาอยู่ในจิ่วซานด้วย หากเขาอยากเจอแม่ทัพหนุ่ม ให้ไปทางซีเฉิง ถนนทางตอนใต้ของอู๋เป่ยที่บ้านหลังที่สาม”

เอ้อหูสับสน "อาสิบสาม แม่ทัพหนุ่มคือใคร!"

ชายวัยกลางคนวิ่งเข้าไปในป่า และมีเสียงดังกลับมา "พ่อเจ้ารู้จัก!"

เอ้อหูพูดอีกครั้ง "อาสิบสาม ข้ายังไม่รู้ชื่อท่านเลย!"

“ติงซือซาน!”

ร่างนั้นหายลับไปแล้ว และทั้งสามก็กลับมาที่ขบวนรถ

วังฉงโหลวมีสีหน้าเป็นกังวล "ลุงหยวน เราจะทำอย่างไรต่อไปดี? หากให้ทางการไปที่ไปจวนผู้ว่า หาอาจารย์น้อง อย่างมากก็ฆ่าคนแซ่หลิวให้ตาย คงสาวไปถึงตระกูลหยางที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ยาก! ส่วนตัวตระกูลหยางนั้นทำให้ชดใช้เงินให้มากที่สุด ใช้เงินโสโครกนั้นซะ!"

ท่าทางของหวังหยวนเย็นชาและเข้มงวด "ในเมื่อรู้สึกไม่สบายใจ ทำไมไม่ระบายมันออกไปก็จบแล้ว!"

“จะระบายออกไปอย่างไร?”

ดวงตาของวังฉงโหลวเป็นประกาย "ลุงหยวน ท่านมีความคิดอะไรบ้างไหม?"

หวังหยวนโบกมือ "ครึ่งหนึ่งกลับไปที่เฟยชางพร้อมกับข้า ส่วนครึ่งหนึ่งกลับไปที่เมืองพร้อมกับฉงโหลว!"

วังฉงโหลวประหลาดใจ "ท่านจะกลับไปทำอะไรที่เฟยชาง"

สีหน้าของหวังหยวนดูเย็นชาไร้ความรู้สึก "ข้าจะขุดรากถอนโคนตระกูลหยาง!"

วังฉงโหลวตกตะลึง "ลุงหยวน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าท่านจะทำอะไร หากท่านไปยุ่งถอนรากถอนโคน ตระกูลหยางคงได้ตามล่าท่านแบบไม่จบไม่สิ้นแน่!"

หวังหยวนหัวเราะเยาะ "เขาส่งคนมาฆ่าข้า ทำไมข้ายังต้องมานั่งเกรงใจเขาด้วย"

พวกผู้ว่าและพวกผู้มีอำนาจเหล่านี้คิดว่าเขาเป็นคนชั้นต่ำ พวกเขาจะชักจูงเขาได้ตามต้องการงั้นรึ?