บทที่ 228

“พี่หานซานบอกข้าก่อนหน้านี้ว่าเขามีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตหนักแน่นมั่นคง ลูกชายคนเล็กบุ่มบ่ามมุทะลุ ถ้าอย่างนั้นเจ้าคือต้าหู่ และเจ้าก็คือเอ้อหู่!”

ชายวัยกลางคนที่มีแววตาเย็นชานั้นก็ลุกขึ้นชี้ไปที่ต้าหู่และเอ้อหู่ จากนั้นชี้ไปที่หวังหยวนแล้วพูดว่า "เขาเป็นใคร!"

หวังหยวนมองชายวัยกลางคนขึ้น ๆ ลง ๆ "ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพวกเขา ท่านคือนักรบกองทัพเกราะทมิฬ?"

กองทัพชุดเกราะทมิฬ เจ้าของร่างเดิมเคยได้เรียนมาก่อน และได้รับการกล่าวขายหลายครั้งว่าเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในต้าเย่

จากนั้นถึงได้รู้ว่าหวังหานซานและเฮยซินหู่ทั้งคู่มาจากกองทัพเกราะทมิฬ!

ไม่นานมานี้ ในจวนตระกูลวัง วังไห่เทียนเมาเหล้าพูดออกมา

เขาบอกว่ากองทัพเกราะทมิฬที่แข็งแกร่งที่สุดนั้นได้ถูกทำลายลงไปแล้ว และเขาบอกว่าไม่อยากให้เขาเป็นอู๋มู่คนที่สอง!

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ข้าคือองค์รักษ์ส่วนตัวคนที่เก้าของท่านแม่ทัพมู่!"

เอ้อหู่อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านแม่ทัพมู่คือใคร?”

เขาถามถึงกองทัพเกราะทมิฬ และท่านแม่ทัพมู่หลายครั้ง แต่พ่อของเขาปฏิเสธที่จะบอก และตีเขาเพื่อไม่ให้เขาถามอีก!

“ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่จะไม่ได้บอกเจ้า”

ชายวัยกลางคนดูเศร้า "แม่ทัพมู่คืออู๋มู่ ผู้บัญชาการกองทัพเกราะทมิฬ พ่อเจ้าและข้าเป็นองค์รักษ์ส่วนตัวของเขา เขารักทหารอย่างเรา และปฏิบัติกับเราเหมือนลูกชายของเขา เขาสอนเราทั้งวิชาดาบตระกูลอู๋ ยิงธนู ยิงปืน ให้เราเรียนวรยุทธ์ เราสามารถป้องกันและรับมือได้หนึ่งต่อสิบ หรือหนึ่งต่อร้อยในสนามรบได้เลย!”

ต้าหู่กล่าวว่า "กองทัพเกราะทมิฬ สุดยอดขนาดไหนกันนี่?"

"โคตรเจ๋งไปเลย!"

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า "แม่ทัพมู่ช่วยฝึกฝนกองทัพเกราะทมิฬ และนำพวกเราไปต่อสู้ตั้งแต่หนือจรดใต้ จนพวกป่าเถื่อนทางใต้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น และเสนอยกเมืองสิบเมืองให้กับเราเพื่อสงบศึก พวกเราไปทางตะวันตกเพื่อพิชิตคนถื่อนเป็นเวลาหนึ่งปี เราพิชิตได้สามมณฑล ทำให้คนเถื่อนไม่กล้าสู่ไปเป็นเวลาสามปี เรายกทัพขึ้นเหนือเพื่อไล่ตามเผ่าหมาป่าเป็นระยะทางหลายพันลี้ และจับกุมผู้นำหนุ่มเผ่าหมาป่าหนุ่มทั้งเป็นกลับมาเมืองหลวง!”

ต้าหู่และเอ้อหู่ได้ยินก็ตื่นเต้นจนเลือดสูบฉีด "ยอดเยี่ยม สุดยอดไปเลย!"

หวังหยวนมีท่าทีนิ่งสงบและอดไม่ได้ที่จะถาม "แล้วทำไมเจ้าถึงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!"

เขาได้พบกับองค์รักษ์ส่วนตัวของท่านแม่ทัพมู่สามคน คนหนึ่งคือลุงหานซาน คนหนึ่งคือเฮยซินหู่ และอีกคนคือผู้ชายคนนี้