บทที่ 23

หวังซื่อไห่พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว "ข้ารู้ ข้ารู้ดีเลย!"

ในสิบไมล์แปดเมือง ใครก็ตามที่ขโมย ใครเป็นโจร ใครเล่าลือกันว่ามีการฆ่ากัน

ตั้งแต่อายุสิบสามถึงสิบเก้า เขาคุ้นเคยกับหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งมากมาย

มีหัวขโมยที่ดึงเขาเข้าแก๊งด้วย แต่เขาไม่กล้าพอที่จะทำ

หลังจากได้ยิน หวังหยวนก็ถามอย่างละเอียด "มีกลุ่มสามคนที่รู้กังฟู และใช้มีดหรือไม่"

"...มีขอรับ!"

หวังซื่อไห่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "หมู่บ้านกัวพานที่ห่างออกไปสิบห้าไมล์ มีพี่น้องสามคนของกัวฉาง กำแพงลานสูงเท่าตัวคน มันพุ่งขึ้นไปได้ในพริบตา ข้าเคยเห็นมาครั้งนึง พ่อของเขาก็มาจากสนามรบเช่นกันถ่ายทอดวิชามีดสังหารในกองทัพให้แก่พวกเขา นับว่าเป็นคนที่เหี้ยมโหดแห่งหมู่บ้านกัวพานขอรับ"

หวังหยวนพยักหน้า

พี่น้องสามคนนี้น่าจะเป็นหัวขโมยที่ถูกเอ้อหู่ทุบตีเมื่อคืนนี้

ใครที่ขโมยเงินห้าสิบตำลึงของหวังซื่อไห่ไป ขอบเขตนั้นยังค่อนข้างใหญ่

มีหัวขโมยมากกว่าสิบคนในรัศมียี่สิบไมล์ เป็นการยากที่จะระบุได้ว่าใครกันที่บุกเข้ามา

ทำได้เพียงหาตัวสามคนนี้ก่อน แล้วค่อยดูว่าใครเป็นคนกระจายข่าว

“ถ้าเป็นพวกเขาจริง เงินนี้พวกเราไม่เอาคืนแล้ว พวกเขาล้วนเป็นคนที่น่ากลัว!”

หวังซานไห่รีบพูดขึ้น "เงินค่อยหาคืนก็ได้ ซื่อไห่ ตอนนี้เจ้าได้เงินเดือนละสามกว้าน ไม่ถึงสองปีก็หาคืนมาได้แล้ว อย่าเสี่ยงเลย!"

พี่สะใภ้และพี่ชายสองคนพยักหน้าเช่นกัน ทางการต้องการเงิน และโจรต้องการชีวิตของพวกเขา

ในไม่ช้า หวังหานซาน พ่อและลูกชายของเขาก็มาถึง และเมื่อคืนนี้ก็ไม่มีขโมยในบ้านของพวกเขา

ป้าสามพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “ลุงหานซาน บ้านของหวังหยวน และบ้านของเราถูกขโมยขึ้น แล้วทำไมบ้านเจ้าไม่โดนขโมยกัน!”

ต้าไห่ เอ้อไห่ และซานไห่ก็มองไปที่หวังหานซานเช่นกัน และพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย

ห้าคนต่างก็หันกลับมาพร้อมกัน บ้านทั้งสองหลังถูกขโมย แต่บ้านของพวกเขาไม่ได้ถูกขโมย

ห้าสิบตำลึงเป็นเงินก้อนใหญ่ในชนบท ช่วยไม่ได้ที่คนจะคิดกันไป สามพ่อลูกยังคงเงียบ

หวังซื่อไห่ร้อนรน "พี่สะใภ้ อย่าได้พูดจาไร้สาระ ลุงหานซานไม่ใช่คนแบบนั้น!"

หวังหยวนอธิบาย "พี่สะใภ้สาม เอ้อหู่จัดการสี่คนด้วยตัวเองเมื่อวานนี้ ไม่มีใครรู้ว่าพวกนั้นคือใคร แต่ผู้ส่งสารของขโมยก็คือหนึ่งในนั้น พวกมันจะต้องพูดถึงทักษะของเอ้อหู่อย่างแน่นอน นอกเสียจากว่า โจรคนนั้นจะโง่เขลา ถึงได้ไปหาที่ตายที่บ้านของลุงหานซาน”