บทที่ 233

ประกาศแบ่งออกเป็นสามส่วน!

“พ่อค้าเอาเปรียบ นักปราชญ์จัดประเภท 'บัณฑิตชนชั้นนำ กสิกร กรรมกร และพ่อค้าวาณิชย์' และพ่อค้าก็จัดอยู่ในกลุ่มที่ต่ำที่สุด ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อค้าไม่ยุติธรรม และละโมบโลภมาก เห็นแก่ผลกำไร เฟ่ยชางเป็นดินแดนที่ผลิตเกลือ อยู่ห่างจากเมืองจิ่วซานไปสามสิบลี้ แต่ผู้คนในเมืองซื้อเกลือสามสิบห้าอีแปะต่อหนึ่งจิน จ้าวหู้ขายสี่อีแปะ ใบอนุญาตค้าเกลือของราชสำนักมีราคาห้าอีแปะ ใบเสนอราคาค้าเกลือของฝ่ายราชการมีราคาห้าอีแปะ และที่เหลืออีกยี่สิบเอ็ดอีแปะตกเป็นของตระกูลหยาง…”

“เฟ่ยชางผลิตเกลือได้สามสิบล้านจินต่อปี ด้วยราคายี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจิน ตระกูลหยางสามารถหารายได้ได้หกแสนสามหมื่นตำลึงต่อปี ตระกูลหยางควบคุมธุรกิจค้าเกลือมาเป็นเวลาร้อยปี คิดเป็นเงินหกสิบสามล้านตำลึง... หากราชสำนักหรือฝ่ายราชการประสบปัญหาทางการเงิน ก็ควรยึดทรัพย์สมบัติที่คนไร้ความปรานี ปล้นมาจากประชาชนไปใช้เพื่อประชาชน!”

“ตระกูลหยางทำธุรกิจนี้มาหลายชั่วอายุคน แต่ละตระกูลต้องได้รับเงินอย่างน้อยหนึ่งร้อยตำลึง คนที่รวยและใจกว้างจึงไม่จำเป็นต้องสนใจ ส่วนคนยากจนก็สามารถไปขอได้... หนึ่งคนไม่เท่าสิบคน สิบคนไม่เท่าร้อยคน และร้อยคนไม่เท่าหลายพันคน หากไปปิดล้อมเขาไว้สามถึงห้าวัน ตระกูลหยางจะยอมให้เงินอย่างน้อยสิบตำลึง ด้วยวิธีนี้ วันหนึ่งก็สามารถหาเงินเพิ่มได้หลายตำลึง นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับพี่น้องผู้ยากไร้ทุกคนในเมือง ลงมือทำเลย!”

ชายหนุ่มตะโกนด้วยความโกรธ “ไอ้สารเลว ไอ้สารเลว ใครบังอาจทำเช่นนี้ ทำให้สาธารณชนสับสนด้วยการใส่ร้ายตระกูลหยางของเรา ด้วยคำพูดที่ชั่วร้ายเช่นนี้? นี่เป็นการไม่เคารพกฎหมาย ถือว่าเป็นกบฏ!”

“ตระกูลหยาง เขาเป็นคนตระกูลหยาง!”

“เขาเป็นนายน้อยคนโตของตระกูลหยาง หยางว่านหลี่ และเขาจะสืบทอดเงินหกสิบล้านตำลึง!”

“ไปหาเขาแล้วขอเงินเร็วเข้า!”

ผู้คนรอบตัวเขาคุยกันเสียงดัง แล้วรีบวิ่งมาหาชายหนุ่ม

สายตาของหยางว่านหลี่มืดมน คนรับใช้สี่คนก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับชักดาบออกมา ทุกคนจึงรีบถอยกลับอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ!”

หยางว่านหลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเดินไปหาชายหนุ่มรูปงาม ก่อนพูดว่า “ไป๋... สหายน้อยเฟยเฟย ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ไปคฤหาสน์สกุลหยางกับข้าก่อนเถอะ!”

ริมฝีปากบางของเซียวไป๋เฟยเฟยยกยิ้มอ่อน “เกรงว่าคฤหาสน์สกุลหยางจะไม่ปลอดภัยยิ่งกว่าที่นี่!”

“หากข้าพบว่าใครกำลังทำร้ายตระกูลหยางของข้า ข้าจะไม่ละเว้นเขาแน่นอน!”

หยางว่านหลี่กัดฟันแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ไม่ทราบว่าสหายน้อยไป๋เซียนจะไปไหน!”

“หวังว่าความปรารถนาของพี่หยางจะเป็นจริง ข้าจะไปพบเพื่อนของเพื่อน!”

ไป๋เฟยเฟยกำหมัดแน่นแล้วฝืนยิ้ม จากนั้นจึงหันหลังกลับขึ้นรถม้า “พรุ่งนี้เจอกันที่งานประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ!”

“ลาก่อน!”

หยางว่านหลี่กำหมัดตอบกลับ รอจนกระทั่งรถม้าแล่นออกไป แล้วหันกลับไปพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “กลับบ้าน ข้าอยากรู้ว่าใครจะกล้าทำร้ายตระกูลหยางเช่นนี้!”

แปะ แปะ แปะ!