บทที่ 234

ถนนอู่เป้ยทางใต้ในเมืองซี มีบ้านหลังใหญ่ที่มีทางเข้าสามทาง ครอบคลุมพื้นที่ประมาณสามไร่!

ในบ้านหลังที่สาม มีทหารสองคนยืนถืออาวุธอยู่หน้าประตู ยืนตัวตรงราวกับหอก ดวงตาคมกริบดุจนกอินทรี

ติงสือซานถือสัมภาระมาถึงประตูบ้านหลังที่สาม เขามองทหารทั้งสอง แล้วพูดว่า “เหล่าสือซื่อ เหล่าสือชี ช่วยไปแจ้งทีว่าข้ามีเรื่องจะขอเข้าพบแม่ทัพหนุ่ม!”

เหล่าสือซื่อพูดอย่างเย็นชา “เหล่าสือซาน เจ้าไปเถอะ แม่ทัพหนุ่มจะไม่ยอมเจอเจ้าหรอก! ผู้อารักขาผู้มีเกียรติของมู่ซ่วย กลายเป็นคนชั้นต่ำเยี่ยงอันธพาลไปแล้ว เจ้าทำให้เสียมู่ซ่วยและผู้คนของกองทัพเกราะดำไป”

ดวงตาของติงสือซานมืดมนขึ้น “ข้ารู้ ข้าทำให้มู่ซ่วยและกองทัพเกราะดำต้องอับอาย จึงไม่สมควรที่จะไปพบแม่ทัพหนุ่ม แต่ช่วยบอกแม่ทัพหนุ่มด้วยว่าข้าได้พบกับลูกชายของพี่ใหญ่หานซานแล้ว และพวกเขาทุกคนก็ฝึกวรยุทธ์อยู่ในเมืองจิ่วซานด้วย!”

“พี่ใหญ่หานซาน!”

ดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย แต่เหล่าสือซื่อส่ายหัว “ข้าจะบอกแม่ทัพหนุ่มเอง เจ้าไปเถอะ!”

เหล่าสือซื่อหยิบสัมภาระหนักอึ้งขึ้นมา แล้วโยนกลับไป “เงินของเจ้าไม่สะอาด นายพลหนุ่มไม่มีทางรับไว้”

ฟึ่บ!

สัมภาระหล่นลงพื้นและกระจายออกไป แท่งเงินหลากหลายขนาดกลิ้งออกมา!

ดวงตาของติงสือซานมืดลง เขาหยิบเงินเก็บใส่ห่อแล้วมัดให้แน่น จากนั้นออกแรงโยนมันเข้าไปในกำแพงลานบ้าน จากนั้นจึงวิ่งหนีหายไปในพริบตา

เหล่าสือซื่อโกรธมาก “ติงสือซาน หากเจ้าโยนเงินมาเช่นนี้อีก ข้าจะหักขาเจ้าทิ้งเสีย!”

เหล่าสือชีที่ยังคงนิ่งเงียบหยุดเขา แล้วเอ่ยชวน “ช่างเถอะ ไปหยิบเงินมา แล้วแจ้งข่าวเรื่องพี่ใหญ่หานซานให้นายพลหนุ่มทราบเถอะ!”

เหล่าสือซื่อเดินเข้าไปในลานบ้าน!

ลานบ้านว่างเปล่า ไม่มีหินประดับ ต้นไม้หรือลำธาร มีเพียงแม่ก้อนหิน ดาบ กระบอง และลูกธนู ก้อนหินบนพื้นล้วนมีเครื่องหมายกากบาท

เหล่าสือซื่อมาถึงสวนหลังบ้าน!

ในห้องโถงใหญ่ที่เปิดโล่งมีป้ายขนาดใหญ่ที่มีคำว่า “ภักดี” แขวนอยู่ ด้านล่างมีชุดเกราะสีดำ มีดสีดำ หอกสีดำและดาบสีดำ ทั้งหมดเป็นสีดำขัดเงาเป็นมัน!

ในสวน ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังหมอบถืออาวุธ นิ่งเหมือนรูปปั้น

เขามีคิ้วคมเข้ม ร่างกายกำยำ นัยน์ตามีร่องรอยของความโศกเศร้า!