บทที่ 267

จดหมายถูกส่งไปให้ทั้งแปดคนดู ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้วหลังจากอ่านมัน!

ในสามวัน กำแพงด่านหลงโถวที่แข็งแกร่งก็พังไปแล้ว มณฑลจิ่วซานจะทนอยู่ได้นานแค่ไหน!

อ๋องถูหนานแข็งแกร่งมาก ในบรรดาแม่ทัพทั้งหมดในต้าเย่ ใครสามารถหยุดเขาได้!

พรึ่บ ตุ้บ!

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หยางเฟิงกั๋วอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็คุกเข่าลงกำหมัดคารวะและพูดออกมา "ฝ่าบาท โปรดรีบออกคำสั่ง แต่งตั้งอู๋หลิงเป็นผู้บัญชาการเมืองเฉิงโจว ระดมพลทหารและม้าทั้งหมดในเมืองเฉิงโจว เพื่อหยุดยั้งอ๋องถูหนานเดินทัพลงใต้ ปกป้องประตูเฉิงโจว!”

จักรพรรดิซิงหลงขมวดคิ้วและหันกลับมา " อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา เจ้าคิดว่าอย่างไร?"

“ฝ่าบาท ความสามารถในการสั่งการกองทหารของอู๋หลิงนั้นเหนือกว่าเสวี่ยผานมาก แต่เขาอายุน้อย มีพลังและมีความมุ่งมั่น และอาจไม่เห็นพวกชาวหวงอยู่ในสายตา หากเขาได้รับอนุญาตให้สั่งการกองทัพ เขาจะต้องส่งทหารกล้าไปต่อสู้กับพวกชาวหวงอย่างแน่นอน!”

เป่าชิงซือพูดอย่างเฉยชา: "อ๋องถูหนานสามารถพิชิตกำแพงด่านหลงโถวได้ เพราะเขาใช้เวลาติดสินบนหลู่เฉิงเย่ไว้ล่วงหน้า เสวี่ยผานจะระวังสิ่งนี้อย่างแน่นอน หากเขาพยายามใช้ลูกไม้นี้อีกครั้งแล้วไม่ได้ผล เขาจะต้องโจมตีมณฑลจิ่วซานอีกครั้ง การต่อสู้จะเป็นสถานการณ์การต่อสู้ที่ยากลำบาก พวกชาวหวงมีทหารม้าเก่งในการต่อสู้ในทุ่งหญ้าแดนรกร้าง แต่ไม่เก่งในการต่อสู้ในสนามรบ อาจจะต่อสู้กันได้อย่างยากลำบาก”

"ใช่ ถูกต้อง!"

จักรพรรดิซิงหลงพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด "เสวี่ยผานเหมาะกับศึกที่มณฑลจิ่วซานมากกว่าอู๋หลิง"

อีกสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้พูดกับสิ่งที่ระแวงเกี่ยวกับอู๋หลิงมาตลอด เขากังวลว่าหลังจากเข้ารับตำแหน่งในกองทัพ เขาจะไม่สนใจแม่ น้องชาย และน้องสาวของเขา และคิดก่อกบฏขึ้นมา!

“ฝ่าบาท…”

เมื่อได้ยินข้อโต้แย้งนี้ ดวงตาของหยางเฟิงกั๋วก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและตะโกนว่า "พระองค์ทรงทราบไหมว่ากำแพงด่านหลงโถวแตกแล้ว อ๋องถูหนานนำทัพมุ่งหน้าลงไปทางใต้ และไปถึงเมืองเฉิงโจวได้อย่างง่ายดาย หากตีเมืองเฉิงโจวแตกเมื่อไหร่ ก็จะไม่มีอุปสรรคต่อการเดินทัพของเขาอีก แต่เขาสามารถมุ่งหน้าตรงไปยังด่านต่าวหวางหลง และตรงไปถึงเมืองหลวงได้ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาระหว่างความเป็นความตาย มีชะตากรรมของต้าเย่เป็นเดิมพัน พระองค์จะฝากชีวิตไว้ให้กับไอพวกไม่ได้เรื่องพวกนั้น พระองค์ทรงวางพระทัยได้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ!”

ซือเหยากานเจ้ากรมกรมโยธาธิการด่าว่า "หยางเฟิงกั๋ว เจ้าบังอาจมาก เจ้ากล้าตะโกนในห้องทรงพระอักษรและตะโกนใส่ฝ่าบาท ลบหลู่เบื้องสูงถือเป็นโทษร้ายแรง สมควรตาย!"

จักรพรรดิซิงหลงขมวดคิ้ว และมองไปที่หยางเฟิงกั๋ว!

“ถ้าฝ่าบาทให้กระหม่อมตาย กระหม่อมก็ไม่เสียใจ!”